دانش فقه الحدیث صفحه 166

می باشد - از تفاسیر مجمع البیان، کشاف و مفاتیح الغیب استفاده کرده است، که این تفاسیر باعث می شود تا اسباب نزول آیات و تاریخ وقایع آیات شریفه به خوبی روشن شود. آنگاه روایات مورد نظر را در یک باب گردآورده است.

3. هر روایتی که در آن لغت مشکلی باشد، آن را شرح می دهد و در شرح از منابع معتبر زیر بهره گرفته است: العین خلیل بن احمد فراهیدی (م 175 ه ق)، جمهره اللغه ابن درید (م 321 ه ق)، صحاح اللغه اسماعیل بن حماد جوهری (م 393 ه ق)، القاموس المحیط فیروزآبادی (م 724 ه ق)، المصباح المنیر احمد بن علی فیومی (م 770 ه ق)، مغرب اللغه ناصر الدین مطرزی (م 610 ه ق)، مختار الصحاح ابوبکر رازی (م بعد از 666 ه ق)، النهایه ابن أثیر جزری (م 660 ه ق)، أساس البلاغه و الفائق زمخشری (م 538 ه ق).

4. هر روایتی که احتیاج به شرح وبسط معنایی و بیان مراد داشته باشد، توضیح می دهد و با ذکر وجوه گوناگون در فرازهای آن، مقصود و مفهوم آن را به خوبی بیان می کند.

5. بیان معنا و مقصود درست وحسابی از یک حدیث، متوقف بر اعراب، ترکیب کلمات و جملات آن می باشد. بر همین اساس، علامه مجلسی به ترکیب جمله های مورد نیاز و محتاج ترکیب می پردازد و همین گونه موارد است که ضرورت علوم ادبی - مثل لغت، نحو، بلاغت و فصاحت - احساس می شود.

6. علامه در مورد روایاتی که متعارض می باشند ودسته ای از روایات در قبال آن و یا روایتی برخلاف آن می باشد، به حل تعارض روایات می پردازد و با بیان وجوهی در جمع آن، به تأویل و توجیه آن می پردازد، او تا جایی که امکان دارد روایات متعارض را با بیان وجوه گوناگون، جمع می کند.

7. علامه مجلسی در فرض عدم إمکان جمع بین روایات و بیان وجه قابل عنایت