دانش فقه الحدیث صفحه 346

خروج از آب است. مرد گفت: بله آقا، همین گونه است. حضرت صادق علیه السلام فرمود:

خدای متعال او را حلال کرده و تذکیه او را همان مرگش قرار داده، همان طور که ماهی ها را حلال کرده و تذکیه آنها را همان مرگ قرار داده است.(1)

(روی الکلینی عن علی بن محمد عن عبداللّه بن اسحاق العلوی عن الحسین بن علی عن محمد بن سلیمان الدیلمی عن فُریب عن ابن أبی یعفور، قال: کنت عند أبی عبداللّه علیه السلام إذْ دخل علیه رجلٌ من الخزّازین، فقال له: جُعلت فداک ما تقولُ فی الصلاه فی الخزّ؟ فقال: لا بأس بالصلاه فیه. فقال له الرّجل: جعلت فداک انّه میّتٌ وهو علاجی وأنا أعرفهُ. فقال أبوعبداللّه علیه السلام: أنا أعرف به منک. فقال له الرجل: انه علاجی ولیس أحد أعرف به منّی، فتبسَّمَ أبوعبداللّه علیه السلام ثمّ قال له: أتقول انّه دابّه تخرج من الماء أو تصاد من الماء فتخرج فاذا فقد الماء مات؟ فقال الرّجل: صدقت جُعلت فداک هکذا هو، فقال أبوعبداللّه علیه السلام: فانّک تقول: انّه دابه تمشی علی أربع ولیس هو علی حدّ الحیتان فیکون ذکاته خروجه من الماء، فقال الرجل: إی واللّه هکذا أقول. فقال له أبوعبداللّه علیه السلام: فانّ اللّه تبارک وتعالی أحلّه وجعل ذکاته موتهُ کما أحلّ الحیتان وجعل ذکاتها موتَها).(2)

این دو روایت، گر چه دو نفر آن را نقل کرده، اما ظاهر مطلب آن است که دو روایت در اصل یک قضیه و یک مطلب است و کلامی که از امام علیه السلام در جواب سائل صادر شده، یک جواب بوده، نهایت مطلب آن است که جماعتی حاضر بوده، از آن جمله ابن ابی یعفور و ابن الحجاج. اختلاف الفاظ روایت که در روایت اول سؤال از نماز در خز بدون ذکر پوست است و در روایت دوم، سؤال از پوست خز است بدون