دانش فقه الحدیث صفحه 350

ولا یکون الاجماع فیها فضلاً عن الشهره مغنیاً عن الحق».(1)

بدین گونه معتقد بود که فروعی که در کتابهای فقهی مطرح شده اند دو دسته اند:

دسته اول همان اصولی از ائمه علیهم السلام گرفته شده، مضمون همان فرمایش حضرت رضا علیه السلام است که: «علینا القاء الاصول وعلیکم التفریع»(2) اصول اولیه بیان کرده ایم و استخراج فروع بر شماست. این گونه مسایل را آیه اللّه بروجردی اصول متلقات از ائمه اطهار علیهم السلام می دانسته و دسته دوم فروعی که آن را اصحاب از قواعد عامه و روایات استخراج کرده است.

آقای بروجردی آنها را «فروع مستنبط» نامیده است؛ ایشان فرموده: این دو شیوه در احکام در کتابهای محقق حلی (م 675 ه. ق) و علامه حلی (م 726 ه. ق) مراعات شده، ابتدا فروعی را می آورند که بر طبق آن روایات وارد شده، آنگاه فروعی را آورده اند که مستنبط از فروع و روایات می باشد و نص خاص ندارد. در دوره شهیدین؛ یعنی شهید اول محمد بن مکی عاملی (م 786 ه. ق) و شهید ثانی (م 911 - 965 ه. ق) این دو دسته از فروع، مخلوط شده است.

7. توجه به فتاوای عامه؛

از دیگر معتقدات آقای بروجردی در زمینه احادیث آن است که ایشان باورداشت: چون روایات شیعه، ناظر به روایات اهل سنت و فتاوای فقهای آنان بوده و روایات خاصه، و فقه خاصه، به منزله دین برای روایات عامه می باشد. بر همین اساس ایشان لازم می دانسته: فقیه شیعه در کنار روایات خاصه، به روایات عامه نیز توجه کند؛ لذا آن مرحوم اعتقاد راسخ داشته که باید در کنار روایات