دانش فقه الحدیث صفحه 39

تحتها ونباته بضم النون وبعد الالف تاء مفتوحه مثناه».

4. اگر سند روایتی از ناحیه راویان ضعف داشت؛ ولی متن آن مطابق دلیل و برهان بود، حدیث را معتبر می شمارد. مثلاً او در ذیل حدیث دوم فرموده:

این حدیث اگر چه ضعیف السند می باشد؛ چون راویان ضعیفی همچون سهل بن زیاد و مفضل بن صالح و غیر آن در سلسله سند واقع شده اند؛ ولی این مطلب، ضرری در باره حدیث ندارد؛ چون متن آن معتضد به برهان عقلی می باشد و همین طور، بسیاری از روایات که در بارۀ توحید و معارف وارد شده اند.

روش شناسی شرح اصول کافی

شناخت دانشمندان، امروزه از ملاصدرا از آنچه در عصر او واقع شده به مراتب بیشتر است، و تفکرات در باره ملاصدرا بسیار گسترده است. دانشمندان برجسته ای، پس از گذشت این چهار قرن به عظمت افکار او پی برده اند و دانش او را ستوده اند. شرح او بر کتاب کافی، اگر چه ناتمام است؛ ولی اهتمام او و دانشمندان آن عصر را در فقه الحدیث می رساند. این مطلب می رساند که از قرن یازدهم در حوزه اصفهان توجه بسیار جالب و قابل ستایش در باره فهم، شرح و بیان احادیث صورت پذیرفته است؛ همان مطلبی که در قرن های قبل، مورد غفلت قرار گرفته بود.

در پنج، شش قرن پس از محدثان نامور امامیه (محمدون ثلاثه)، نه تنها به فهم و شرح احادیث توجه نشد که گردآوری حدیث هم مورد غفلت قرار گرفت. البته در این قرون، فقه بسیار رشد کرد و - خصوصاً از عصر محقق حلی (675 ه. ق) و علامه حلی - جهشی فوق العاده داشت؛ اما حدیث راکد شد. در قرن هفتم در «حلّه» حرکت خوبی در باره جمع آوری، نگارش و توجه به حدیث توسط آل طاووس - خصوصاً سید بن طاووس حلی (علی بن طاووس حلی 664 ه. ق) - صورت پذیرفت و او مجموعه ای از کتابهای حدیثی را تألیف و باعث رشد و نمو حدیث گردید تا دوره