کتابخانه بالقرآن

دروس حوزه علمیه جدید پایه 1 صفحه 1302

صفحه 1302

مُذْ و مُنْذُ

این دو حروف در زمان ماضی برای ابتداء غایت و در زمان حاضر برای ظرفیت می آیند، مثل: ما رأیتُهُ مُذْ یَوْمِ الجمعهِ و مثل: ما رأیتُهُ مُنْذُ یَوْمِنا.

1. انتهاء غایت، مثل: أکَلْتُ السَّمَکَهَ حَتّی رَأسِها. و فرق بین (حتّی) و (إلی) دراین است که ما بعد) حتّی)داخل در حکم ما قبل است بخلاف (الی)

2. به معنای مع، مثل: قَدِمَ الحاجُّ حَتّی المُشاهِ.

"حَتّی" نیز از حروفی است که بر ضمیر داخل نمی شود.

مثل وَاللهِ لأضْرِبَنَّ زیداً.

متعلّق واو قسم همواره محذوف است، پس در اینجا " وَاللهِ " متعلّق به "اُقْسِمُ" محذوف است و این حرف بر ضمیر داخل نمی شود.

مثل: تَاللهِ لأضْرِبَنَّ زیداً.

از ویژگیهای تاء قسم این است که فقط بر سر لفظ "الله"داخل می شود.

برای تنزیه است، مثل ساءَ القومُ حاشا زیدٍ.

[شماره صفحه واقعی : 74]