دروس حوزه علمیه جدید پایه 1 صفحه 1480

صفحه 1480

1- القیامه : ١.

2- التوبه : ١١٨.

3- یعنی : خوشحال میکند مرد را رفتن روزگارها و حال آنکه رفتن روزگارها از برای آن مرد رفتنی و منقصتی است از عمر. شاهد در وقوع ما ، است مصدریّه نه موصوله. بنابر توهّم بعضی به دلیل آنکه فاعل واقع شده است با مابعد خود از برای یسّر. ای یسّر المرء ذهاب اللیالی. (جامع الشواهد : ج ٣ ص ٣٦٣).

4- النمل : ٥٦.

5- یوسف : ٨٢.

6- الصافات : ١٠٤.

فصل : حروف التحضیض

[و هی] اربعه : «هَلّا ، وألّا ، ولَوْلا ، ولَوْما».

ولها صدر الکلام ومعناها حثّ علی الفعل إذا دخل علی المضارع نحو : هَلا تَأکُلُ ، ولَوْمٌ وتعییر إنْ دخل علی الماضی نحو : هَلّا ضَرَبْتَ زَیْداً ، وحینئذ لا یکون تحضیضاً إلّا باعتبار ما فات.

ولا تدخل إلّا علی الفعل کما مرّ. وإنْ وقع بعدها اسم فبإضمار فعل کما تقول لمن ضرب قوماً : هَلّا زَیْداً ، أی هَلّا ضَرَبْتَ زیداً.

وجمیعها مرکّبه جزؤها الثانی حرف النفی ، والجزء الأوّل حرف الشرط ، أو حرف المصدر ، أو حرف الاستفهام.

«ولَوْلا ولَوْما» لهما معنی آخر وهو امتناع الجمله الثانیه لوجود الجمله الاُولی نحو : لَوْلا عَلِیٌّ لَهَلَکَ عُمَر ، وحینئذ یحتاج إلی الجملتین أولیهما اسمیّه أبداً.

فصل : حرف التوقیع

«قَدْ».

وهی فی الماضی لتقریب الماضی إلی الحال نحو : قَدْ رَکِبَ الْأمیرُ ، أی قبل هذا. ولأجل ذلک سمّیت حرف التقریب أیضاً ، ولهذا تلزم الماضی لیصلح أن یقع حالاً.

وقد یجیء للتأکید إذا کان جواباً لمن یسأل : هَلْ قامَ زَیْدٌ ؟ فتقول : قَدْ قامَ زَیْدٌ.

وفی المضارع للتقلیل نحو : إنَّ الْکَذُوبَ قَدْ یَصْدُقُ ، وإنَّ الْجَوادَ قَدْ یَفْتُرُ.

[شماره صفحه واقعی : 63]

کتابخانه بالقرآن کتابخانه بالقرآن
نرم افزار موبایل کتابخانه

دسترسی آسان به کلیه کتاب ها با قابلیت هایی نظیر کتابخانه شخصی و برنامه ریزی مطالعه کتاب

دانلود نرم افزار کتابخانه