دروس حوزه علمیه جدید پایه 4 صفحه 2640

1- ابن خلدون، العبر، ترجمه عبدالمحمد آیتی، ج1، ج2، ص167؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج5، ص 348؛ مق_ری_زی، الن_زاع و التخ_اص_م فیما بین بنی امیه و بنی هاشم، ص 66؛ ابن کثیر، البدایه والنهایه، ج10، ص 28.

2- النزاع والتخاصم فیما بین بنی امیه و بنی هاشم، ص67.

3- مرآه الجنان، ج1، ص 285.

4- ابن کثیر، ال_بدای_ه والنهای_ه، ج10، ص 72؛ اب_ن خل_ّکان، وف_یات الأعی_ان، تحق_یق: دک_تر احسان عباس، ج3، ص 148؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج5، ص 476؛ محمد بن جریر الطبری، تاریخ الأمم والملوک، حدیث، ج9، ص167.

«برادرت (سفاح) به من دستور داد که شمشیر بکشم، به مجرد سوء ظنّ دستگیر کنم، به بهانه کوچک ترین اتهامی به قتل برسانم، هیچ گونه عذری را نپذیرم. من نیز به دستور وی بسیاری از حرمت ها را که خدا حفظ آن ها را لازم شمرده بود هتک کردم، بسیاری از خون ها را که خدا حرمتشان را واجب کرده بود بر زمین ریختم، حکومت را از اهل آن ستاندم و درجای دیگر نهادم...».(1)

منصور نیز به این مطلب اعتراف کرد. وی هنگامی که می خواست ابومسلم را به قتل برساند، ضمن بر شمردن جنایات او، گفت: «چرا 600 هزار تن را با زجر و شکنجه به قتل رساندی؟».

ابومسلم بی آن که منکر این قضیه هولناک شود، پاسخ داد: این ها همه به منظور استحکام پایه های حکومت شما بود.(2)

در جای دیگر ابومسلم تعداد قربانیان خود را در غیر از جنگ ها صد هزار نفر یاد کرده است.(3)

ابومسلم حتی از یاران دیرین خود نیز نگذشت، چنان که «ابو سلمه خلاّل» همکار و دوست خود را نیز که به «وزیر آل محمد»(4)ملقب شده بود و در پیروزی عباسیان سهم بزرگی داشت و در حقیقت بازوی اقتصادی انقلاب بود، به قتل رسانید.(5)

بنابراین جای شگفت نیست اگر در تاریخ ها بخوانیم: هنگام رفتن ابومسلم به حج، بادیه نشینها از گذرگاه ها می گریختند، زیرا درباره خون آشام بودن او سخن های بسیار شنیده بودند!(6)

[شماره صفحه واقعی : 398]