کتابخانه بالقرآن

دروس حوزه علمیه جدید پایه 6 صفحه 1486

صفحه 1486

سوره الجن(72): آیه 1

(آیه 1)- ما قرآن عجیبی شنیده ایم! در این آیه می فرماید: «بگو: به من وحی شده که جمعی از جنّ به سخنانم گوش فرا داده اند، سپس گفته اند، ما قرآن عجیبی شنیده ایم ...» (قل اوحی الی انه استمع نفر من الجن فقالوا انا سمعنا قرآنا عجبا).

این آیه به خوبی نشان می دهد که طایفه «جنّ» دارای عقل و شعور و فهم و درک، و تکلیف و مسؤولیت، و آشنائی به لغت، و توجه به فرق بین کلام اعجاز و غیر آن دارند، همچنین خود را موظّف به تبلیغ حق می دانند، و مخاطب خطابهای قرآن نیز هستند.

آنها حق داشتند که قرآن را سخنی عجیب بشمرند، زیرا هم لحن و آهنگ آن عجیب است، و هم نفوذ و جاذبه اش، هم محتوا و تأثیرش عجیب است و هم آورنده آن که درس نخوانده بود و از امیین برخاست.

سوره الجن(72): آیه 2

(آیه 2)- آنها به دنبال این جمله، سخنان دیگری به قوم خود گفتند که قرآن در آیات بعد در دوازده جمله، آنها را بیان کرده که هر کدام با «انّ» شروع شده که نشانه تأکید است.

نخست می فرماید: آنها گفتند: «که (این قرآن همگان را) به راه راست هدایت می کند، و لذا ما به آن ایمان آورده ایم و هرگز کسی را شریک پروردگارمان قرار نمی دهیم» (یهدی الی الرشد فآمنا به و لن نشرک بربنا احدا).

سوره الجن(72): آیه 3

(آیه 3)- بعد از ابراز ایمان و نفی هرگونه شرک سخنان خود را در باره صفات خدا چنین ادامه دادند: «و بلند است مقام با عظمت پروردگار ما (از شباهت به مخلوقین، و از هرگونه عیب و نقص) و او هرگز برای خود همسر و فرزندی انتخاب نکرده است» (و انه تعالی جد ربنا ما اتخذ صاحبه و لا ولدا).

سوره الجن(72): آیه 4

(آیه 4)- سپس افزودند: ما اکنون اعتراف می کنیم «که سفیه ما (ابلیس) در باره خدا سخنان ناروا می گفت» (و انه کان یقول سفیهنا علی الله شططا).

یعنی، سفهای ما برای خدا همسر و فرزندان قائل بودند، و شبیه و شریکی انتخاب کرده بودند، و از راه حق منحرف شده و سخنی به گزاف می گفتند.

[شماره صفحه واقعی : 297]