کتابخانه بالقرآن

دروس حوزه علمیه جدید پایه 6 صفحه 1524

صفحه 1524

می شدیم» (و کنا نخوض مع الخائضین).

«خوض در باطل» معنی وسیع و گسترده ای دارد که هم شامل ورود در مجالس کسانی می شود که آیات خدا را به باد استهزا می گیرند، تبلیغات ضد اسلامی می کنند، و یا شوخیهای رکیک دارند، یا گناهانی را که انجام داده اند به عنوان افتخار یا تلذذ نقل می کنند، و همچنین شرکت در مجالس غیبت و تهمت و لهو و لعب و مانند آنها، ولی در آیه مورد بحث بیشتر نظر بر مجالسی است که برای تضعیف دین خدا و استهزای مقدسات، و ترویج کفر و شرک و بی دینی تشکیل می شود.

سوره المدثر(74): آیه 46

(آیه 46)- سپس می افزاید: «و این که ما همواره روز جزا را انکار می کردیم» (و کنا نکذب بیوم الدین).

سوره المدثر(74): آیه 47

(آیه 47)- «تا زمانی که مرگ ما فرا رسید» (حتی اتانا الیقین).

روشن است انکار معاد و روز حساب و جزا، تمام ارزشهای الهی و اخلاقی را متزلزل می سازد، و انسان را برای ارتکاب گناه تشجیع می کند، به هر حال از این آیات به خوبی استفاده می شود که کفار همان گونه که مکلف به اصول دین هستند به فروع دین نیز مکلفند، و نیز نشان می دهد این امور چهارگانه یعنی «نماز» و «زکات» و ترک مجالس اهل باطل» و «ایمان به قیامت» اهمیت و نقش فوق العاده ای در هدایت و تربیت انسان دارد، و به این ترتیب جهنم جای نمازگزاران واقعی، و زکات دهندگان، و تارکان باطل، و مؤمنان به قیامت نیست.

سوره المدثر(74): آیه 48

(آیه 48)- و در این آیه، به عاقبت شوم این گروه اشاره کرده، می گوید: «از این رو شفاعت شفاعت کنندگان به حال آنها سودی نمی بخشد» و باید در عذاب الهی برای همیشه بمانند (فما تنفعهم شفاعه الشافعین).

نه شفاعت انبیا و رسولان پروردگار و امامان، و نه شفاعت فرشتگان و صدیقین و شهداء و صالحین، چرا که شفاعت نیاز به وجود زمینه مساعد دارد، و اینها زمینه ها را بکلی از میان برده اند، شفاعت همچون آب زلالی است که بر پای

[شماره صفحه واقعی : 335]