کتابخانه بالقرآن

دروس حوزه علمیه جدید پایه 6 صفحه 1923

صفحه 1923

3.القای وحی به وسیلۀ فرشته:جبرئیل پیام الهی را بر روان پیامبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله فرودمی آورد ؛چنان که در قرآن آمده است: «نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِینُ عَلیٰ قَلْبِکَ» (1)و «فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلیٰ قَلْبِکَ» (2).

امکان وحی

وحی در واقع نوعی برقراری رابطه میان ملأ اعلی و مادّۀ سفلی است و از همین رو این پرسش مطرح شده است که چگونه این رابطه برقرار می شود؛در حالی که سنخیّت(همتایی و تناسب)بین رابط و مربوط شرط است؟به علاوه صعود و نزول و مقابله مستلزم تحیّز(جهت داشتن)است،حال آنکه جهان ورای ماده دارای تجرّد محض(عاری از صفات جسمانی)است.

برخی روشن فکران غرب زده که به اصطلاح گرایش دینی پیدا کرده اند،با نگاهی نو به پدیدۀ وحی می گویند:آنچه پیامبران با نام وحی عرضه کرده اند،انعکاس افکار درونی آنان است.پیامبران مردانی خیراندیش و اصلاح طلب بوده اند که خیراندیشی درونشان به صورت وحی و گاه به صورت ملک تجسم یافته و گمان برده اند که از جایگاهی دیگر بر آنان الهام شده است.و بدین سبب برخی نادرستی ها که در گفته ها و نوشته های آنان یافت می شود،بدیهی و طبیعی است؛ زیرا ساختار فکری و اندیشۀ چنین مردانی مولود محیط و جوّ حاکم بر افکار و عقاید مردم آن زمان است.از همین رو در گفتارشان برخی باورهای زمان خویش را آورده اند که سپس نادرستی آن ثابت شده است.وگرنه،خداوند اعلی و اشرف از آن است که نادرستی هایی در سخنش یافت شود (3).

ارائۀ این گونه تفسیر از جایگاه پیامبران الهی در واقع انکار نبوّت است،و گویای این است که ارائه کنندگان این تفاسیر یا پیامبران را افرادی ساده لوح فرض کرده اند که واقعیت را از تخیّلات تشخیص نداده اند؛یا آنان را حیله گر و دروغ گو پنداشته اند.

در حالی که درستی و صداقت،بزرگی و جلالت شأن انبیا بر همگان روشن است.

[شماره صفحه واقعی : 26]

1- شعراء 26:194-193.
2- بقره 2:97.
3- محمد فرید وجدی؛دائره معارف القرن العشرین؛ج 10،ص 715.