کتابخانه بالقرآن

دروس حوزه علمیه جدید پایه 6 صفحه 1928

صفحه 1928

زمینه وحی بر پیامبر اسلام،جعل کرده اند.در اینجا برای دفع شبهه مقدمه ای را با دو پرسش آغاز می کنیم:

1.آیا ممکن است پیامبری،در آغاز بعثت به خود گمان ناروا برد و در آنچه بر او پدید گشته است شک و تردید نماید؟ 2.آیا امکان دارد که گاه شیطان،در امر وحی دخالت کند و تسویلات خود را به صورت وحی جلوه دهد؟ در گفته های اهل بیت علیهم السّلام و تعالیم عالیه ای که از خاندان پیامبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله صادر شده،پاسخ هر دو سؤال منفی است.ولی در نوشته های اهل حدیث-که از غیر طریق اهل بیت علیهم السّلام گرفته شده است-جواب مثبت است.آنان روایاتی در این زمینه آورده اند که با مقام عصمت منافات دارد و علاوه بر آن پایه و اساس نبوّت را زیر سؤال می برد.

اینک برای نمونه به دو داستان برگرفته شده از روایات اهل حدیث اشاره و با دلایل عقلی و نقلی ساختگی بودن آن ها را روشن می کنیم:

داستان ورقه بن نوفل

ورقه بن نوفل از عموزادگان خدیجه و فردی با سواد اندک و کم وبیش از تاریخ انبیای سلف با خبر بود.در وصف او گفته اند:«و کان قارئا للکتب و کانت له رغبه عن عباده الأوثان» (1).می گویند:او بود که پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله را از نگرانی-که در آغاز بعثت برایش رخ داده بود-نجات داد.بخاری،مسلم،ابن هشام و طبری شرح واقعه را چنین گفته اند:

آن گاه که محمّد صلّی اللّه علیه و آله در غار حراء با خدای خود خلوت کرده بود،ناگهان ندایی به گوشش رسید که او را می خواند.سر بلند کرد تا بداند کیست؛با موجودی هولناک مواجه گردید.وحشت زده به هر طرف می نگریست همان صورت وحشتناک را می دید که آسمان را پر کرده بود.از شدت وحشت و دهشت از خود بی خود شد و

[شماره صفحه واقعی : 31]

1- و کان ورقه قد تنصّر و قرأ الکتب و سمع من أهل التوراه و الإنجیل(سیرۀ ابن هشام؛ج 1،ص 254).و کان امرأ تنصّر فی الجاهلیه و کان یکتب الکتاب بالعبرانیه فیکتب من الإنجیل بالعبرانیه(صحیح بخاری؛ج 1،ص 3).