کتابخانه بالقرآن

دروس حوزه علمیه جدید پایه 6 صفحه 1944

صفحه 1944

پس از نوشته شدن،آیات نزد پیامبر و در خانۀ ایشان ضبط و نگهداری می شد.

گاهی برخی از صحابه می خواستند سوره یا سوره هایی داشته باشند،آن ها را استنساخ کرده و بر روی تکه های برگ یا کاغذ می نوشتند و نزد خود نگه می داشتند و معمولا در محفظه های پارچه ای به دیوار می آویختند (1).

آیه ها به گونه ای منظم و مرتب،در هر سوره ثبت می گردید و هر سوره با نزول بسم اللّه آغاز یافته و با نزول بسم اللّه جدید ختم آن سوره اعلام می شد و سوره ها با این رویه هریک جدا و مستقل از یکدیگر ثبت و ضبط می شد.در عهد رسالت هیچ گونه نظم و ترتیبی بین سوره ها صورت نگرفت.

علامۀ طباطبایی می فرماید:«قرآن به صورت امروزی در عهد رسالت ترتیب داده نشده بود،جز سوره های پراکندۀ بدون ترتیب و آیه هایی که در دست این و آن بود و در میان مردم به طور متفرق وجود داشت» (2).

زبان وحی

زبان،آسان ترین وسیلۀ انتقال مفاهیم ذهنی در انسان بشمار می رود و ساده ترین ابزاری است که آدمی می تواند در حیات اجتماعی،معانی متصوّرۀ خویش را مورد تبادل و تفاهم قرار دهد.مسألۀ خطیر تفهیم و تفهّم که لازمۀ زندگی اجتماعی است تنها از همین راه است که سهل و ساده انجام می گیرد.لذا خداوند پس از نعمت آفرینش،آن را از بزرگ ترین نعمت ها یاد کرده است «الرَّحْمٰنُ. عَلَّمَ الْقُرْآنَ. خَلَقَ الْإِنْسٰانَ. عَلَّمَهُ الْبَیٰانَ» (3)؛پروردگاری که گسترۀ رحمت او موجب گردید تا قرآن را به انسان بیاموزد،بزرگ ترین نعمتی را که پس از نعمت آفرینش به او ارزانی داشت،نعمت بیان بود.

شرایع الهی که برای انسان ها آمده و با آنان سخن گفته،از همین شیوۀ معمولی و متعارف بهره جسته است. «وَ مٰا أَرْسَلْنٰا مِنْ رَسُولٍ إِلاّٰ بِلِسٰانِ قَوْمِهِ لِیُبَیِّنَ لَهُمْ (4)؛و هیچ

[شماره صفحه واقعی : 47]

1- ر.ک:التمهید،ج 1 ص 288.تلخیص التمهید،ج 1 ص 133.
2- المیزان؛ج 3،ص 79-78.
3- الرحمن 55:4-1.
4- ابراهیم 14:4.