کتابخانه بالقرآن

دروس حوزه علمیه جدید پایه 6 صفحه 2115

صفحه 2115

حالی که قرائت مذکور از یکی از قرّاء سبعه و مورد قبول می باشد.در توجیه این گونه قرائات گفته اند:تطبیق با قواعد مشهور ضرورتی ندارد،بلکه اگر قرائت با برخی از لغت های قبائل عربی تطابق داشته باشد کافی است (1).

در این باره باید گفت:قرآن با فصیح ترین لغات عرب نازل گردیده و هرگز لغت های شاذ و غیر معروف عرب،معیار درستی قرائت نمی تواند باشد.لذا این گونه سخن گفتن از امثال ابن جزری،پایین آوردن قدر و منزلت قرآن کریم است.

اینان چون قرائات سبع را پذیرفته بودند،به ناچار این گونه سخنانی را روا می دارند.

این گونه اظهارات هرگز دربارۀ قرآن روا نباشد.

همچنین ابن جزری گوید:«مقصود از موافقت با رسم الخط مصحف،موافقت با رسم الخط هریک از مصاحف عثمانی کافی است تا ملاک صحّت قرائت قرار گیرد».

در صورتی که می دانیم مصاحف هفت گانۀ عثمانی،خود دارای اختلاف بودند و موجب اختلاف گردیدند.پس چگونه می تواند ملاک صحت و قبولی قرائت گردد.

در رابطه با سند،قبلا اشارت رفت که بیشتر سندهای قرّاء تشریفاتی اند و برای تقویت بنیۀ قرائت ها ساخته و پرداخته شده بودند.حقیقت این است که شیوخ و اساتید قرائت را که هریک از قرّاء نزد آنان شاگردی کرده بودند،به عنوان سند مطرح کرده اند.

ضابطۀ مورد قبول

اما آنچه ما آن را ضابطۀ قبولی قرائت می دانیم،عبارت است از:موافقت با قرائت جمهور مسلمین جدا از قرائت قرّاء.زیرا قرآن در دو مسیر طی طریق نموده، نخست طریقۀ مردمی که مسلمانان سینه به سینه از پدران و اجداد خود،از شخص شخیص پیامبر صلّی اللّه علیه و آله تلقی نموده و اخذ کرده اند و برای همیشه دست به دست داده تا به امروز برای ما رسانده اند.

این قرائت مردمی،موافق با ثبت(نوشتۀ)تمامی مصحف های موجود (2)در

[شماره صفحه واقعی : 218]

1- ر.ک:ابن جزری،النشر فی القراءات العشر؛ج 1،ص 10.
2- در مراکزی که نشر و پخش مصاحف و قرائات از آنجا نشأت گرفته؛مانند کوفه و بصره و دیگر مناطق