کتابخانه بالقرآن

دروس حوزه علمیه جدید پایه 6 صفحه 2248

صفحه 2248

شبهات منکرین و تشکیک معاندین روبه رو می شدند که برای رفع شبهه و دفع تشکیک،ارائۀ معجزه ضرورت می یافت وگرنه در رویارویی با پاک اندیشان روشن ضمیر،نیازی به معجزه نبوده بلکه همان ارائۀ حق،بزرگ ترین شاهد صدق آنان محسوب می گردید.

ازاین رو معجزه همچون شمشیر برای شکستن سدهای ایجاد شده در سر راه پیشرفت دعوت حقّ به کار رفته است.شمشیر برای زدودن موانع خارجی است که دشمن از روی عجز و نداشتن منطق صحیح به وجود می آورد و در صدد ایجاد محاصره یا ریشه کن کردن بنیاد حق بر می آید و معجزه برای درهم فروریختن تمامی شبهاتی بوده که دشمنان-به گمان خود-از آن حصاری به وجود آورده بودند.

پس کاربرد معجزه و شمشیر اساسا برای ارائۀ دعوت و اثبات حقانیّت آن نبوده، بلکه در رتبۀ دوم و هنگام برخورد با موانع از آن ها استفاده شده است.لذا هر دو، وسیلۀ دفاعی بشمار می روند نه وسیلۀ تبلیغی محض.

تشخیص اعجاز

معجزه باید به گونه ای انجام گیرد تا کارشناسان همان دوره به خوبی تشخیص دهند که آنچه ارائه شده به درستی نشانۀ ماورای جهان طبیعت و بیرون از توان بشریّت است و هیچ گونه ظاهرسازی و رویه کاری در کار نیست (1)و این واقعیّت باید برای همیشه محفوظ بماند.لذا انبیا کارهایی انجام دادند که از توان ماهرترین کارشناسان آن دوره بیرون بوده تا این که بخوبی این تشخیص صورت گیرد و برای همیشه این برتری و تفوّق روشن باشد.

از همین رو معجزۀ اسلام قرآن است که با شیواترین سبک و رساترین بیان و

[شماره صفحه واقعی : 351]

1- البته این بدین معنا نیست که این تشخیص مخصوص همان دوره باشد،زیرا ضرورت دارد که در طول تاریخ روشن باشد آنچه بر دست انبیا انجام گرفته از توان بشریت به طور مطلق خارج است و با فعل و ارادۀ ما فوق الطبیعه انجام گرفته و اگر فرضا امروزه ثابت گردد که آنچه در آن روزگار انجام گرفته از ابزاری استفاده شده که کاملا طبیعی ولی از دید کارشناسان آن روزگار پوشیده بوده است.لازمه اش آن خواهد بود که«العیاذ باللّه»انبیا نیرنگ باز ماهری بوده اند و در رسالت الهی دروغ گفته اند.چنین احتمالی هرگز دربارۀ انبیای عظام نشاید و ساحت قدس ایشان از هرگونه دغل بازی و تزویر به دور است.