کتابخانه بالقرآن

دروس حوزه علمیه جدید پایه 6 صفحه 2267

صفحه 2267

هرگز فصحا و سخن دانان همۀ دوره ها مورد تحدّی قرار نگرفته اند.نویسندۀ مصری معروف«بنت الشاطی»چنین می گوید:«معیار تحدّی قرآن همان عجز فصحای عرب در عصر بعثت است.ولی دلیل اعجاز آن برای همیشه است و عرب و عجم را شامل می باشد.عجز سخن سنجان عصر اول-که اصل بلاغت و فصاحت اند- برهان قاطعی است برای روشن شدن مسألۀ تحدّی...» (1)یعنی عجز سخن وران آن روز کفایت می کند و نیازی به پابرجا بودن موضع تحدّی قرآن تا امروز نیست.

شاید نویسندۀ یادشده بیم آن داشته که اگر گفته شود قرآن همچنان در موضع تحدّی خود پابرجا است،به ناگاه آتش کفر و الحاد-که در میان سخن دانان عرب کم نیست-زبانه کشد،در صدد مقابله برآمده و همانند قرآن سخنی موزون و استوار ارائه دهند و در پی آن بزرگ ترین پایه و ستون استوار دعوت اسلامی،از هم فروریزد .ولی او باید مطمئن باشد که چنین اتفاقی نخواهد افتاد،زیرا قرآن بر اسلوب ویژه ای استوار است که هرگز سخن بشری نمی تواند به آن برسد و حتی نمی تواند نزدیک آن گردد؛چون که اعجاز قرآن تنها بر شیوۀ بیانی آن استوار نیست،بلکه مجموعۀ لفظ و معنا،معیار اعجاز می باشد.جمال لفظ و کمال معنا،زیبایی و فریبایی عبارات،در کنار بلندای افق محتوا قرار گرفته است.کدام دانش ور و سخن ور توانایی است که بتواند چنین مفاهیم عالیه و نوآوری های وسیع و گسترده را در همۀ زمینه های معرفتی و شناختی،در چنین قالب های موزون و دلکش و دارای جذبۀ معنوی و روحانی درآورد و ساختاری چنین مستحکم و استوار در عین زیبایی منظر ارائه دهد؟!تلاش در این راه سرانجامی جز رسوایی نخواهد داشت! در عرصۀ تاریخ مواضع عبرت فراوانی وجود دارد.کسانی در صدد معارضه با قرآن برآمده اند،امّا آنچه ارائه کرده اند نه تنها همانند قرآن نبوده،بلکه از درجۀ کلام معمولی هم فروتر افتاده است و جز عار و ننگ دستاوردی برای خود فراهم نساخته اند.هر که با خود بیندیشد تا این تجربه های تلخ تاریخ را تکرار نماید،و مواضع عبرت آن را درست ننگرد،پس اگر شرمندۀ خویش نگشت هر چه خواست انجام دهد.«من جرّب المجرّب حلّت به الندامه؛هر که آزمون شده ای را آزمون کند،

[شماره صفحه واقعی : 370]

1- عایشه بنت الشاطئ؛الإعجاز البیانی؛ص 66-65.