کتابخانه بالقرآن

دروس حوزه علمیه جدید پایه 6 صفحه 2291

صفحه 2291

بر همین اساس،امامان اهل بیت علیهم السّلام کوشش داشتند که قرآن با ترتیل و صدای بلند و تجوید و با آواز خوش خوانده شود.

محمد بن علیّ بن محبوب اشعری در کتاب خود به نقل از معاویه بن عمار روایت می کند که به ابی عبد اللّه علیه السّلام گفتم:آیا هرکس،دعا یا قرآن می خواند،اگر صدایش را بلند نکند،گویی چیزی نخوانده است؟فرمود:«همین طور است، علیّ بن الحسین علیه السّلام در تلاوت قرآن، خوش صداترین مردم بود و هنگام تلاوت صدایش را چنان بالا می برد که تمام اهل خانه بشنوند».امام صادق علیه السّلام در خواندن قرآن خوش صداترین مردم بود.هرگاه شب برای تلاوت بیدار می شد،صدایش را بالا می برد و وقتی سقاها و دیگر عابران از آن مسیر می گذشتند،می ایستادند و به تلاوت او گوش می دادند (1).

همچنین روایت است که موسی بن جعفر علیه السّلام نیز صدایی خوش داشت و قرآن نیکو تلاوت می کرد.او روزی فرموده بود:«علیّ بن الحسین علیه السّلام با صدای بلند قرآن می خواند تا شاید رهگذری از آنجا بگذرد و به خود آید.وقتی امام چنان کرد،دیگر مردم آن را تاب نمی آوردند».از او پرسیده شد:آیا رسول اللّه صلّی اللّه علیه و آله در نماز جماعت صدایش را به هنگام تلاوت قرآن بلند نمی کرد؟فرمود:«رسول اللّه صلّی اللّه علیه و آله فقط آن گونه که در توان مردم بود تلاوت می فرمود» (2).

همچنین از امام علیّ بن موسی الرضا و او از پدر و نیاکانش از رسول اللّه صلّی اللّه علیه و آله نقل است که فرمود:«قرآن را با آواز خوش بخوانید؛زیرا آواز خوش زیبایی قرآن را افزون می کند»،سپس این آیه را تلاوت کرد: «یَزِیدُ فِی الْخَلْقِ مٰا یَشٰاءُ» (3).

غنا و موسیقی از دیدگاه شرع

اکنون شایسته است که به«غنا»از دیدگاه شرع بپردازیم.نخستین پرسشی که مطرح می شود این است که آیا غنا ذاتا و با همین عنوان حرام شده است و آیا تلاوت قرآن با آواز استثناست و تخصیصی در عموم حکم است؟یا اینکه آواز،

[شماره صفحه واقعی : 394]

1- مستطرفات السرائر؛ص 484.
2- کتاب الاحتجاج؛ج 2،ص 170.
3- فاطر 35:1، ر.ک:عیون أخبار الرضا؛ج 2،ص 68،شمارۀ 222.