کتابخانه بالقرآن

دروس حوزه علمیه جدید پایه 6 صفحه 2340

صفحه 2340

فصل نهم : دفع شبهۀ تحریف

اشاره

شبهۀ تحریف قرآن،از دیر زمان مطرح بوده و پیوسته مورد انکار و ردّ علما و محققین بزرگ اسلام بوده است.منشأ این شبهه روایاتی است که در کتب حدیث اهل سنت و شیعه درج شده است و به ظاهر تحریف کلام اللّه را می رساند.این روایات غالبا قابل تأویل می باشد،و در صورت عدم امکان تأویل،کنار گذاشته می شوند.بررسی شبهۀ تحریف به دلیل ارتباط با حجیّت ظواهر قرآن اهمیت دارد، ازاین رو لازم است این مسئله از ریشه مورد ارزیابی قرار گیرد و صحت و سقم این روایات معلوم شود.این بحث در سه بخش مطرح می شود:دلایل نفی تحریف، آرای علمای بزرگ اسلام در این باره و بررسی روایات منقول از اهل سنت و شیعه.

تحریف در لغت

تحریف از ریشۀ«حرف»به معنای کناره می باشد.در سورۀ حج می خوانیم: «وَ مِنَ النّٰاسِ مَنْ یَعْبُدُ اللّٰهَ عَلیٰ حَرْفٍ فَإِنْ أَصٰابَهُ خَیْرٌ اطْمَأَنَّ بِهِ وَ إِنْ أَصٰابَتْهُ فِتْنَهٌ انْقَلَبَ عَلیٰ وَجْهِهِ... (1)؛و بعضی از مردم خدا را در کناره می پرستند[یعنی تنها با زبان نیایش می کنند و ایمان قلبیشان ضعیف است]پس اگر[دنیا به آنان رو کند و نفع و]خیری به آنان برسد بدان اطمینان می یابند،اما اگر ناگواری برای امتحان به آنان برسد، دگرگون می شوند[و به کفر رو می آورند]».

[شماره صفحه واقعی : 443]

1- حج 22:11.