کتابخانه بالقرآن

دروس حوزه علمیه جدید پایه 6 صفحه 2345

صفحه 2345

بوده است.مسلّما توجّه به قرآن نسبت به موارد مذکور همواره بیشتر و داعیه بر حفظ و حراست آن افزون تر بوده است؛زیرا قرآن معجزۀ اسلام و دلیل صدق نبوّت است و نیز منبع و مأخذ همۀ معارف دینی و احکام شریعت است.دانشمندان علوم اسلامی پیوسته سعی در حفظ و حراست آن داشته اند تا آنجا که تمام جزئیات آن مورد بررسی دقیق بوده است،مانند اعراب و قرائت و حتی عدد حروف و کلمات و آیات آن.پس چگونه می شود با وجود این همه عنایت و ضبط و حراست شدید که بر آن بوده و هست؛در قرآن تغییری ایجاد شود و کاستن و افزودنی تحقق یابد...

...یقین به جزئیّات قرآن و اجزاء و ابعاض آن مانند یقین به تمام و کلّ قرآن است و همانند دیگر کتب معروف جهان؛مانند کتاب سیبویه و مزنی،ضرورت دارد هر عالمی بدان آگاه باشد؛زیرا عنایت دانشمندان و دانش وران به این دو کتاب موجب گشته است که علاوه بر کلّ این کتاب ها جزئیّات آن ها نیز مورد نظر و دقّت قرار گیرد تا آنجا که اگر کسی خواسته باشد از آن ها چیزی کم کند یا چیزی بر آن ها بیفزاید،آن قسمت مورد شناسایی قرار می گیرد و مشخّص می شود که از اصل کتاب نیست و بر آن افزوده شده است...

بخوبی روشن است که این گونه عنایت نسبت به قرآن،بیشتر و بهتر از عنایت به کتاب سیبویه و مزنی و دیوان های شعری انجام می گرفته است (1)».

شیخ جعفر کبیر کاشف الغطاء نیز به همین رویّه استدلال کرده است:

«روایات نقیصه(کم شدن قرآن)به روشنی مردود شناخته شده است و ظاهر آن اصلا مورد قبول نمی تواند باشد.به ویژه روایاتی که ثلث(بیش از دو هزار آیۀ)قرآن یا بسیاری از آن را افتاده پنداشته است؛زیرا اگر چنین اتفاقی رخ داده بود باید شهرت همگانی می یافت،چون انگیزه بر آن بسیار است و همواره دشمنان اسلام آن را دست آویز قرار می دادند و بزرگ ترین طعن بر قرآن کریم تلقی می کردند...چگونه ممکن است چنین شده باشد،در حالی که مسلمانان فوق العاده در حفاظت و حراست و ضبط آیات و حروف آن کوشا بوده اند؟در برخی روایات آمده که در

[شماره صفحه واقعی : 448]

1- ر.ک:تفسیر طبرسی،ج 1، مقدمه،فن خامس،ص 15.