کتابخانه بالقرآن

دروس حوزه علمیه جدید پایه 6 صفحه 2353

صفحه 2353

با 114 سوره، بی کم وکاست و هرکس به ما نسبت دهد که قرآن را بیش از این می دانیم،دروغ گوست» (1).

2.عمید طائفه محمد بن محمد بن نعمان،معروف به شیخ مفید(متوفای 413) در کتاب پرارج خود«اوائل المقالات»،می گوید:«برخی از اهل امامت بر این باورند که از قرآن هرگز چیزی کم نشده است،نه کلمه و نه آیه و نه سوره ای؛به جز آنچه در مصحف علی علیه السّلام بوده و عنوان شرح و تفسیر را داشته است».آن گاه گوید:«این قول، نزد من به حقیقت نزدیک تر است از قول کسانی که گفته اند برخی کلمات از قرآن افتاده و رأی من همان است.و امّا زیادت در مصحف،هرگز نبوده و نیست و این مطلب اجماعی علماست؛زیرا اگر افزوده شدن سوره ای مورد نظر باشد با مسألۀ اعجاز منافات دارد و اگر افزوده شدن کلمه یا کلماتی مقصود باشد آن نیز به دلیل عدم رجحان مردود است،پس قرآن از هرگونه زیادتی در سلامت است.علاوه بر استدلال مذکور در این زمینه از امام صادق علیه السّلام روایتی در دست دارم» (2).

3.علم الهدی سید مرتضی علیّ بن الحسین(متوفای 436)در جوابیّۀ اول از مسایل رسالۀ طرابلسیّات می گوید:«علم به صحّت نقل قرآن مانند علم به وجود شهرهای بزرگ و حوادث تاریخی معروف و کتاب های مشهور جهان و اشعار شعرای عرب است؛زیرا عنایت به قرآن،پیوسته بیش از امور یادشده بوده است...».

4.شیخ الطائفه ابو جعفر محمد بن الحسن طوسی(متوفای 460)در مقدمۀ تفسیر نفیس خود«التبیان»آورده است:«احتمال زیادت در قرآن به طور کلی منتفی است؛زیرا اجماع امّت بر عدم زیادت است و اما نقیصه،این عقیده نیز با ظاهر آرای مسلمین مخالف است و همین شایستۀ مذهب ماست که هرگز در قرآن زیادتی و نقصی رخ نداده است.کلام سید مرتضی و ظاهر روایات اهل بیت بر همین دلالت دارد...» (3).

[شماره صفحه واقعی : 456]

1- ر.ک:اعتقادات شیخ صدوق همراه با شرح باب حادی عشر؛ص 94-93.
2- أوائل المقالات،ص 56-54.شاید مقصود از روایت یادشده همان هایی باشد که یادآور شدیم.
3- التبیان،ج 1،مقدمه،ص 3.