کتابخانه بالقرآن

دروس حوزه علمیه جدید پایه 6 صفحه 2590

صفحه 2590

سلم ) و امامان (علیه السلام ) نقل به معنا را مجاز شمردند(1).

باید دانست که در نقل به معنا می بایست سه شرط رعایت گردد:

الف - ناقل چنین روایتی می بایست از معانی واژه ها و نقش آنها در جمله و قرائن دال بر خلاف آن آگاه باشد. به عبارت روشن تر می بایست به اندازه کافی گفتار شناس و ادیب باشد.

ب - نقل به معنا نباید از رساندن معنای مقصود معصوم دچار کاستی باشد.

ت - از نظر خفا و آشکاری در دلالت رسانی به مثابه گفتار اصلی باشد(2).

3- ذکر کامل روایات و عدم تقطیع ، هر روایت بسان گفتاری یکپارچه است که صدر و ذیل آن به هم مرتبط بوده و در دلالت رسانی به کمک هم می شتابند. از چنین دلالتی به سیاق تعبیر می شود. از این رو توصیه شده است که ناقلان حدیث آن را به طور کامل و بدون تقطیع نقل کنند. برخی از محدثان تقطیع اءحادیث را به طور مطلق ممنوع و برخی به طور مطلق جائز می دانند. گروهی نیز معتقداند که اگر شخص ، عارف به اءحادیث باشد و بداند که میان بخشی که حذف کرده با بخشی که حذف نکرده چه تفاوتی است و این تقطیع به دلالت زیانی نرساند، مانعی ندارد(3).

شرایط پذیرش روایات

روایات نقل شده به رغم برخورداری از شرایط تحمل و اداء در مرحله پذیرش می بایست برخوردار از شرایط و ضوابطی باشند از این ضوابط و شرایط مربوط به راوی ، یا راویان آن است ؛ یعنی اگر راویان برخوردار از این شرایط باشند، روایتشان زمینه پذیرش را پیدا می کند.

این

[شماره صفحه واقعی : 196]

1- کافی ، چج 1، ص 52؛ وسائل الشیعه ، ج 27، ص 81.
2- برای تفصیل بیشتر ر.ک : مقباس الهدایه ، ج 3، ص 245- 246؛ تدوین السنه الشریفه ، ص 516 - 518.
3- مقباس الهدایه ، ج 3، ص 256- 257، پاورقی .