دروس حوزه علمیه جدید پایه 7 صفحه 1589

1- الا ان الزمان قد استدار کهیئته یوم خلق اللَّه السموات و الارض، السّنه اثنا عشر شهرا، منها اربعه حرم.

2- شرح این کلمه در آیه بعد می آید- م.

بودند دین خود قرار داده بودند. و این ماههای چهارگانه را محترم می داشتند، و جنگ در آن را حرام می شمردند حتی اگر کسی در این ماهها بر قاتل پدرش دست می یافت به او کاری نداشت.

ماه رجب را «اصمّ» گفته اند (زیرا در این ماه سر و صدا، جنگ و فریاد ستم کشیده ای شنیده نمی شد) این ماه را «منصل الاسنّه» نیز می گفتند، یعنی کنار گذاشتن نیزه (از این رو در این ماه، تیری به سوی دشمن پرتاب نمی شد) این وضع در جاهلیت ادامه داشت تا این که منجر به «نسی ء» شد و این قانون الهی را تغییر دادند.

بعضی گفته اند معنای آیه این است: این که ما بیان کردیم حسابی درست و محکم است، نه حکم نسی ء که اهل جاهلیت آن را اختراع کرده بودند.

فَلا تَظْلِمُوا فِیهِنَّ أَنْفُسَکُمْ ظلم به نفس، این است که آنچه در این ماهها حرام شده حلال بدانند.

کَافَّهً حال است از فاعل یا از مفعول.

مَعَ الْمُتَّقِینَ خدا، یاور پرهیزکاران است: در این جمله خداوند به اهل تقوا وعده نصرت داده و به این طریق آنها را به این صفت تشویق فرموده است.

[سوره التوبه «9»: آیه 37]

اشاره

إِنَّمَا النَّسِی ءُ زِیادَهٌ فِی الْکُفْرِ یُضَلُّ بِهِ الَّذِینَ کَفَرُوا یُحِلُّونَهُ عاماً وَ یُحَرِّمُونَهُ عاماً لِیُواطِؤُا عِدَّهَ ما حَرَّمَ اللَّهُ فَیُحِلُّوا ما حَرَّمَ اللَّهُ زُیِّنَ لَهُمْ سُوءُ أَعْمالِهِمْ وَ اللَّهُ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الْکافِرِینَ «37»

ترجمه:

تغییر دادن ماههای حرام و تأخیر حکم آن، افزایشی در کفر است که به سبب آن، کافران گمراه می شوند: یک سال آن را حلال و سال دیگر آن را حرام می دانند، تا مطابق تعداد ماههایی شود که خداوند تحریم کرده است (و عدد چهار را به عقیده خود تکمیل نمایند) و از این راه آنچه را که خداوند حرام کرده حلال شمارند، اعمال زشت آنان در نظرشان زیبا می آید، و خداوند مردم کافر را هدایت نمی کند. «37»

[شماره صفحه واقعی : 540]