دروس حوزه علمیه جدید پایه 7 صفحه 1605

[سوره التوبه «9»: آیات 56 تا 59]

اشاره

وَ یَحْلِفُونَ بِاللَّهِ إِنَّهُمْ لَمِنْکُمْ وَ ما هُمْ مِنْکُمْ وَ لکِنَّهُمْ قَوْمٌ یَفْرَقُونَ «56» لَوْ یَجِدُونَ مَلْجَأً أَوْ مَغاراتٍ أَوْ مُدَّخَلاً لَوَلَّوْا إِلَیْهِ وَ هُمْ یَجْمَحُونَ «57» وَ مِنْهُمْ مَنْ یَلْمِزُکَ فِی الصَّدَقاتِ فَإِنْ أُعْطُوا مِنْها رَضُوا وَ إِنْ لَمْ یُعْطَوْا مِنْها إِذا هُمْ یَسْخَطُونَ «58» وَ لَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتاهُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ سَیُؤْتِینَا اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ إِنَّا إِلَی اللَّهِ راغِبُونَ «59»

ترجمه:

اینها به خدا سوگند می خورند که از شمایند، اما از شما نیستند، بلکه مردمی هراسانند. «56»

اگر اینها پناهگاه یا نهانگاهها یا گریزگاههایی می یافتند، شتابان به سویش رو می کردند. «57»

برخی از آنها در تقسیم صدقات بر تو خرده گیری می کنند، و اگر از آن صدقات به آنها چیزی داده شود خشنود می شوند ولی اگر داده نشود در آن وقت خشمگین می شوند. «58»

اگر بدانچه خدا و رسولش به آنها داده راضی می شدند و می گفتند: خدا ما را بس است، و بزودی خدا و رسولش از فضل خود به ما می بخشد، ما تنها رضای او را می طلبیم. «59»

تفسیر:

لَمِنْکُمْ (کافران سوگند می خورند) که از جمله شما هستند. «یَفْرَقُونَ»: از کشتن و اسیری می ترسند و به منظور تقیّه تظاهر به اسلام می کنند.

لَوْ یَجِدُونَ اگر جایی پیدا می کردند که در آن تحصّن کنند: سر کوهی یا قلعه ای یا غاری در میان کوه ... به سویش می شتافتند.

أَوْ مُدَّخَلًا بر وزن مفتعل، از ماده «دخل» است که در اصل «مدتخل» بوده، «ت»

[شماره صفحه واقعی : 556]