اعراب جملات در عربی صفحه 92

اَن

اَن ناصبه از حروف مصدری است که می تواند بعد از افعال قلوب آمده و در ابتدا جمله خبر که یک جمله فعلیه ( فعل مضارع ) می باشد واقع شده و آنرا به تأویل مصدر برده و در نتیجه جمله مؤول جانشین خبر می شود . و بواسطه جانشینی مفعول دوم فعل قلبی اعراب آن محلاً منصوب است .

فَاعْلَمْ أَنَّما یُریدُ اللَّهُ أَنْ یُصیبَهُمْ بِبَعْضِ ذُنُوبِهِم ( بدان که خداوند می خواهد آنان را بخاطر پاره ای از گناهانشان مجازات کند ) مائده 49 در این آیه شریفه ، مصدر مؤول ( أَنْ یُصیبَهُمْ بِبَعْضِ ذُنُوبِهِم ) مفعول به ( یُریدُ ) و محلاً منصوب می باشد .

أَ یَحْسَبُ الْإِنْسانُ أَنْ یُتْرَکَ سُدی ( آیا انسان گمان می کند بی هدف رها می شود؟ ! ) قیامت 36 در این آیه شریفه ، مصدر مؤول ( أَنْ یُتْرَکَ سُدی ) سدّ مسدّ مفعولی یَحْسَبُ و محلاً منصوب می باشد .

إِنَّهُ ظَنَّ أَنْ لَنْ یَحُور ( او گمان می کرد هرگز بازگشت نمی کند ! ) انشقاق 14 در این آیه شریفه ، مصدر مؤول ( أَنْ لَنْ یَحُور ) سدّ مسدّ مفعولی ظَنَّ و محلاً منصوب می باشد .

اَنَّ حرف مشبهه بالفعل

اَنَّ حرف مشبهه بالفعل بعد از افعال قلوب ، بر سر جمله اسمیه آمده و بهمراه اسم و خبرش به تأویل مصدر می رود و جانشین دو مفعول افعال قلوب میشود .

یَحْسَبُ أَنَّ مالَهُ أَخْلَدَه ( او گمان می کند که اموالش او را جاودانه می سازد ! ) همزه 3 در این آیه شریفه ، مصدر مؤول ( أَنَّ مالَهُ أَخْلَدَه ) سدّ مسدّ مفعولی یَحْسَبُ و محلاً منصوب می باشد .

إِنِّی ظَنَنْتُ أَنِّی مُلاقٍ حِسابِیَه ( من یقین داشتم که ( قیامتی در کار است و ) به حساب اعمالم می رسم ! ) حاقه 20 در این آیه شریفه ، مصدر مؤول ( أَنِّی مُلاقٍ حِسابِیَه ) سدّ مسدّ مفعولی ظَنَ و محلاً منصوب می باشد .

وَ اللَّهُ یَعْلَمُ إِنَّهُمْ لَکاذِبُون ( و خداوند می داند آنها دروغگو هستند ! ) توبه 42 در این آیه شریفه ، مصدر مؤول ( اَنَّهُمْ لَکاذِبُون ) سدّ مسدّ مفعولی یَعْلَمُ

و محلاً منصوب می باشد .

أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ بِالْحَق ( آیا ندیدی خداوند، آسمانها و زمین را بحق آفریده است ؟ ) ابراهیم 19 در این آیه شریفه ، مصدر مؤول ( أَنَّ اللَّهَ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ بِالْحَق ) سدّ مسدّ مفعولی تَرَ و محلاً منصوب می باشد .

اَن مخففه از ثقیله

اَن مخففه از ثقیله نیز بعد از افعال قلوب ، بر سر جمله اسمیه آمده و بهمراه اسم و خبرش به تأویل مصدر می رود و جانشین دو مفعول افعال قلوب میشود .