خدیجه علیها السلام بانوی بزرگ اسلام صفحه 10

در این میان بت هایی بودند که بیش از همه مورد توجه قریشیان بودند. «هُبَل» یکی از این بت ها بود که ابوسفیان، پدر معاویه و جد یزید آن را مقدس می شمرد و در برابر پیامبر صلی الله علیه و آله از آن حمایت می نمود. «اساف»، «نائله»، «عُزی»، «منات»، و «لات» نیز از این شمار بودند که نام برخی از آنان در قرآن آمده است.

بت پرستان برهنه و سوت کشان و دست زنان گرد کعبه طواف می کردند.(1)

البته آزاد مردانی هم بودند که پرستش بت ها را نمی پذیرفتند و آنان را به باد مسخره می گرفتند. یکی از آنان شاعر پر آوازه عرب، امرءالقیس بود که از پرستش بت ها بیزار بود و این رفتار را به باد تمسخر می گرفت.

غاوی بن عبد العزیز از کنار بتی به نام «سواع» می گذشت که دید دو روباه در برابر آن بت غذا می خورند. آن دو روباه سپس از بت بالا رفتند و بر آن ادرار کردند. غاوی بت را مسخره کرد و چنین سرود:

أ رَبٌّ یَبولُ الثُعلبانُ برَأسِهِ*** لَقَد ذلَّ مَن بالتْ عَلَیهِ الثَّعالب

آیا کسی که روبهان بر او ادرار می کنند پروردگار است؟! به راستی که خوار است آن کس که روبهان بر او ادرار کنند!

از دیگر کسانی که از پرستش بت ها بیزاری می جست و آنان را هجو

می کرد، زید بن عمرو بن نفیل بود. وی به آیین یهود و نصارا نیز در نیامد و خود را پیرو آیین ابراهیمی می دانست و بر آن افتخار می نمود.

بت هایی که قریشیان به خدایی گرفته بودند و آن ها را به جای