خدیجه علیها السلام بانوی بزرگ اسلام صفحه 142

1- کشف الغمه فی معرفه الأئمه، ج 1، ص 366. اربلی در «کشف الغمه» می گوید: اسماء بنت عمیس همراه شوهرش جعفر بن ابی طالب7 به حبشه هجرت کرده بود و تا سال ششم هجرت باز نگشت. حال آن که ازدواج فاطمه3 در سال دوم هجری بوده است. وی معتقد است خواهرش سلمی دختر عمیس، همسر حمزه بن عبد المطلب در مراسم ازدواج فاطمه3 حضور داشته است و شاید روایت از زبان او نقل شده است و اسماء نزد راویان مشهورتر از خواهرش هست، بنابراین، از او روایت کرده اند، و یا این که یکی از راویان از روی سهو به جای سلمی، اسماء را ذکر کرده است و بقیه از او پیروی نموده اند.

2- . تاریخ یعقوبی، ج 2، ص 35.

فوت ابوطالب علیه السلام بوده است.

آنچه مسلم است، این است که ارتحال خدیجه علیها السلام با فاصله اندکی از رحلت جانگداز بزرگ حامی پیامبر صلی الله علیه و آله، حضرت ابوطالب علیه السلام اتفاق افتاد. از این رو پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به شدت اندوهگین شدند و آن سال را «عام الحزن» یعنی سال غم و اندوه نامیدند.

بعد از این رویداد اسفبار پیامبر صلی الله علیه و آله تا مدتی خانه نشین شد و کمتر از خانه بیرون می آمد.(1)

پیامبر رحمت صلی الله علیه و آله بیست و پنج سال با حضرت خدیجه علیها السلام انس داشت. او تنها ستاره فروزان خانه پیامبر صلی الله علیه و آله بود. نگاه های جاذب و غم زدایش تنها مایه تسلای خاطر رسول الله صلی الله علیه و آله در محیط خانه بود. از این رو، غم ارتحالش به همین مقدار بر

فرستاده خدا صلی الله علیه و آله که دریای عواطف بود، سخت جانگداز بود.

نوشته اند که آن حضرت در غم ارتحال همسرش به قدری اندوهگین شد که بر سلامتی اش نگران شدند.(2)

عبد الرحمن بن حاطب می گوید: خوله بن حکیم بر پیامبر صلی الله علیه و آله وارد شد و عرض کرد: یا رسول الله، می بینم که برای فقدان خدیجه حزن و اندوه فراوان داری. حضرت فرمود: «درست است؛ زیرا او مادر فرزندان

1- . بحارالانوار، ج 19، ص 21.
2- . مجمع الزوائد، ج 9 ، ص 225.