شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 1 صفحه 111

کرسی کرد که از همه بهتر بود و آن را برای رسول خدا صلی الله علیه و آله مهیا کرده بودند. میسره فرمود: آن را بگذار و جای خویشتن گیر. در این هنگام خبر رسیدن بنی هاشم برسید و مردم انجمن از بهر پزیره بیرون شدند و اولاد عبدالمطلب را دیدند که در اطراف آن حضرت همی عبور کنند و حمزه با شمشیر کشیده از پیش روی ایشان همی آید و گوید:

یا اهل مکه الزموا الادب وقللوا الکلام وانهزوا علی الاقدام ودعوا الکبر فانه قد جائکم صاحب الزمان محمّد المختار من الملک الجبار المتوج بالانوار صاحب الهیبته والوقار.

پس آن حضرت چون آفتاب درخشان طالع گشت و دستاری سیاه برسر داشت و پیراهن عبدالمطلب در بر و برد الیاس بر دوش افکند و نعلین شیث در پای و عصای ابراهیم خلیل بر کف و انگشتری از عقیق سرخ در دست و اعمامش بر گرد او بودند. مردمان از هر سو به تماشای جمال او می تاختند. پس آن حضرت به مجلس درآمد و اکابر و اشراف جنبش کرده آن حضرت را بر همان کرسی بزرگ جای دادند. اما ابوجهل تعظیم حضرت ننمود و از جای جنبش نکرد. حمزه چون این بدید مانند شیر آشفته بدوید و کمرش را گرفت و گفت برخیز که هرگز از مصائب سلامت نباشی. ابوجهل در خشم شد. دست به شمشیر برد. حمزه او را مجال نگذاشت و دست او را گرفت چنان فشار داد که خون از بن ناخن او روان گشت. بزرگان قریش پیش شدند و ملتمس گشته حمزه را آرام دادند و آن آتش فتنه را بنشاندند.

پس ابوطالب علیه السلام آغاز خطبه کرد و فرمود: الحمد للّه رب هذا البیت الذی جعلنا من زرع ابراهیم و ذریه اسماعیل و أئزلنا حرماً آمناً و جعلنا الحکام علی الناس و بارک لنا فی بلدنا الذی نحن فیه ثم این اخی هذا لا یوزن برجل من قریش الارجُح به ولا یقاس به رجل الاعظم عنه ولا عدل له فی الخلق و ان کان مقلا فی المال فان المال رفد حائل و ظل زائل وله فی خدیجه رغبه ولها فیه رغبه ولقد جئسنا لنخطبها برضاها وامرها والمهر علی فی مالی الذی سئلتموه عاجله وآجله وله رب هذا البیت حظ عظیم و دین شایع ورای کامل.

چون ابوطالب علیه السلام این خطبه را به پایان رسانید خاموش گشت و با این که ورقه از علمای شریعت عیسی علیه السلام بود، چون آغاز پاسخ نهاد و اضطرابی در سخن او پدید شد و از جواب ابوطالب علیه السلام عاجز شد. خدیجه علیها السلام چون این بدید خود به سخن آمد.