شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 1 صفحه 201

بود که او به پیامبر صلی الله علیه و آله و اسلام کرده بود. عایشه می گوید: هر گاه پیامبر به یاد خدیجه می افتاد، بر او درود فراوان می فرستاد و برای او بی نهایت طلب رحمت می فرمود، تا آن که غیرت من تحریک شد و اعتراض کرده، گفتم: خدا به جای پیرزنی زنان زیبایی به تو داده است. پس پیامبر سخت خشمناک شد؛ به گونه ای که موی های جلو سر حضرت از عصبانیت راست شد و سپس فرمود:

«لا واللّه ما أبدلنی اللّه خیراً منها آمنت بی إذ کفر الناس وصدقتنی إذ کذبنی الناس وواستنی فی مالها إذ حرمنی الناس و رزقنی اللّه منها أولادا إذا حرمنی أولاد النساء؛(1) نه، به خدا سوگند خدا بهتر از آن را برای من جایگزین نفرمود. زمانی که مردم، کافر بودند او به من ایمان آورد و موقعی که همه مرا تکذیب می کردند، او مرا تصدیق می کرد و هنگامی که همه مرا ترک کرده بودند، او مرا با مالش کمک کرد، و زمانی که خدا فرزندان زنان را بر من حرام کرد، از او فرزندانی به من عطا فرمود.»

از نشانه های کثرت علاقۀ پیامبر صلی الله علیه و آله نسبت به خدیجه علیها السلام همین بس که تا آخر عمر با دوستان خدیجه علیها السلام مهربان بود و به آنان محبت می ورزید تا جایی که هر گاه گوسفندی ذبح می کردند، از آن برای دوستان خدیجه علیها السلام می فرستاد.(2) در روایتی از عایشه نقل شده است که روزی رسول خدا گوسفندی ذبح کرد و از آن برای دوستان حضرت خدیجه نیز فرستاد. پس من عصبانی شدم و گفتم: خدیجه! رسول خدا فرمود: «به درستی که محبت او روزی من شده است.»(3)

هم چنین از عایشه نقل شده: روزی زنی به خانۀ ما آمد و پیامبر با او گرم گرفت و از او احوال پرسی فرمود. هنگامی که او از خانه بیرون رفت، از پیامبر پرسیدم: این زن که بود که به او این چنین محبت می فرمودید؟ پیامبر فرمود: «این زن در زمان خدیجه به خانۀ ما

1- . ابن عبدالبر، یوسف بن عبداللّه ، الاستیعاب، ج 4، ص 1824.
2- . ابن عبدالبر، یوسف بن عبداللّه ، الاستیعاب، ج 4، ص 1823.
3- . امام مسلم، مسلم بن حجاج نیشابوری، صحیح مسلم، ج 7، ص 134.