شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 1 صفحه 240

ازدواج کسب کند، به معنای انکار واقعیّت های روشن تاریخی در بارۀ حضرت خدیجه علیها السلام است؛(1) زیرا:

اوّلاً،

پدر حضرت خدیجه علیها السلام سال ها پیش از این ازدواج، در جنگ های «فجار» درگذشته بود و پدری نداشت تا او را مجبور به پذیرش این ازدواج کند(2) و حضرت خدیجه علیها السلام عموی خود را وکیل خود در ازدواج قرار داده بود و طبعاً او سلطۀ پدرانه بر وی نداشت تا بخواهد ارادۀ خود را بر شخصیّتی مانند حضرت خدیجه علیها السلام تحمیل کند؛ هم چنان که هیچ کس نتوانست خواستگاران فراوان و سرشناس و ثروتمند مکّه را بر او تحمیل کند.

ثانیاً، حضرت خدیجه علیها السلام زنی بود که در دوران سیاه و آلودۀ جاهلیّت به «طاهرۀ قریش» مشهور بود. او سرآمد زنان پرهیزگار عصر خویش بود. از این رو، به وی لقب «سیده نساء قریش» داده بودند.(3) چگونه ممکن است زنی که به طهارت و پاکی و پرهیز از گناه مشهور است، به کار زشت و ناپاکی این چنین دست بزند؟

ثالثاً، پذیرش چنین ازدواجی با عصمت رسول خدا صلی الله علیه و آله سازگار نیست، و حال آن که عصمت رکن اصلی نبوّت است؛ زیرا کسی که خود معصوم نیست، نمی تواند دیگران را به پاکی دعوت کند و سخنگوی خدا در روی زمین باشد.

7- شخصیت دادن به حکیم بن حزام

برخلاف تلاش های آشکاری که برای محو شخصیّت حضرت ابوطالب علیه السلام در متون تاریخی اهل سنّت صورت گرفته، تلاش هایی برای پررنگ جلوه دادن نقش شخصیّت های دیگری همچون حکیم بن حزام و ورقه بن نوفل انجام شده، که نویسندگانی همچون وات را نیز خواسته یا ناخواسته گرفتار کرده است. در این مقاله، وات تلاش کرده است تا حکیم بن

1- . ابن سعد در الطبقات الکبری این روایت را نقل کرده و آن را ضعیف شمرده و نقد کرده است. (ابن سعد واقدی، ابوعبداللّه محمّد، الطبقات الکبری، ج 1، ص 133)
2- . همان.
3- . ابن سعد واقدی، ابو عبداللّه محمّد، الطبقات الکبری، ج 8، ص 12؛ ابن اثیر جزری، علی بن محمّد، اسد الغابه فی معرفه الصحابه، ج 7، ص 78.