شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 1 صفحه 255

1- پیامبر، تهران: کتابفروشی زوار، چاپ 21، [بی تا]، ص 449 _ 457.

آورد. هنوز رطوبت خاک های قبر ابوطالب علیه السلام خشک نشده بود که محمّد صلی الله علیه و آله آثار این فقدان را در محیط خود حس کرد.

این جمله را چندین بار به گوش خود از مردم شنید. «محمّد به زودی به چنگال قریش خواهد افتاد و آیات قرآنی او نیز با رمل های صحرا پراکنده خواهند شد.»

چند روز از فوت ابوطالب علیه السلام نگذشته بود که خدیجه علیها السلام هم بیمار شد. چندین شب از شدت تب می سوخت و روز به روز حرارت بدن او تندتر می شد.

محمّد صلی الله علیه و آله هر شب بیش از «دو ثلث شب» بیدار می ماند و از کسی مراقبت می کرد که نه تنها همسر محبوب او بود، بلکه عصای دست او و مشاور صدیق و باوفای او در هر امر و هر پیش آمدی هم بود. ولی بیماری خدیجه علیها السلام سخت تر شد و تبش به منتهای شدت رسید و محمّد صلی الله علیه و آله بی نهایت نگران گردید.

عشرۀ مبشره همگی به خانۀ خدیجه علیها السلام آمدند و به محمّد صلی الله علیه و آله، در پرستاری خدیجه علیها السلام یاری کردند؛ لیک نیمه های شب که حالت خدیجه علیها السلام وخیم شد فکر کردند محمّد صلی الله علیه و آله را در دقایق آخر عمر خدیجه علیها السلام(1) با وی تنها بگذارند. همه به اتاق بزرگ مجاور رفتند. در آن جا این ده نفر سرهای خود را به زیر انداخته و خاموشی پر غلغله و گویایی بر آنها چیره شده بود.

فکر و کلمۀ بسیار در مغز و زبان یکایک آنها رفت وآمد داشت، ولی لب هایشان خاموش بود. سرانجام علی علیه السلام که بیش از همه نگران و دلواپس حال خدیجه علیها السلام بود با فصاحت و قوت کلمۀ خود، این سکوت را شکست و چنین گفت:

«تازه سه روز از فاجعۀ اول می گذرد(2) هنوز این جراحات دل پیامبر در مرگ پدرم خون می چکد... هنوز این جراحات التیام نیافته است. اینک خدیجه ام المؤمنین... این زن پاکدل و باایمان... که برای پیامبر فرشتۀ رحمت بود و پیامبر در چشم های او و روی لبان وی معانی