شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 1 صفحه 26

مال او بر افزون می شد و نام او بلند می گشت و بر بام خانۀ او قبه ای از حریر سبز با طناب های ابریشم راست کرده بودند با تمثالی چند، و این جلالت او را علامتی بود. در این وقت عُقْبَه بن اَبی مُعَیط و صلت بن ابی شهاب که هر یک را چهارصد غلام و کنیز خدمت گزار بود و ابوجهل و ابوسفیان که در شمار صنادید قریش بودند و دیگر بزرگان از هر جانب خواستار شدند که خدیجه علیها السلام را به حبالۀ نکاح خویش درآورند و او سر به کس در نمی آورد.

در این وقت چنان افتاد که روزی خدیجه علیها السلام با جمعی از زنان در منظره و(1) سرای خویش جای داشت و یکی از احبار(2) یهود نیز با او بود و این هنگام محمّد صلی الله علیه و آله از زیر منظره عبور داشت. مرد یهود با خدیجه علیها السلام عرض کرد که: اگر توانی این جوان را بدین منظره دعوت فرمای. خدیجه علیها السلام بفرمود تا کنیزکی به نزد آن حضرت شتافت و خواستار شد تا جنابش بدان جا درآید. و آن حضرت اجابت مسئول او نموده درآمد و در انجمن ایشان بنشست. آن مرد یهود از پیغمبر صلی الله علیه و آله التماس نمود که: کتف خویش را بگشای تا من نظاره کنم. و ملتمس او مبذول افتاد. چون بر مهر نبوّت نگریست گفت: سوگند با خدای که این مهر پیغمبری است. خدیجه علیها السلام فرمود: اگر عمّ او حاضر بودی تو نتوانستی بر بدن او نگران شدی؛ زیرا که اعمام او جنابش را از احبار یهود بر حذر دارند. عرض کرد که: هیچ کس را آن نیرو نیست که وی را آسیب رساند. سوگند با کلیم خدای که او پیغمبر آخرالزمان است.

و چون آن حضرت از منظره به زیر آمد مهرش در دل خدیجه علیها السلام جای کرد و به آن مرد گفت: تو چه دانستی او پیغمبر است؟ گفت: از توریه مرا ملحوظ افتاده که او خاتم انبیا است و هنوز کودک باشد که پدر و مادرش از جهان بیرون شوند و جدّ و عمّش کفالت او کنند. پس به سوی خدیجه علیها السلام اشارت کرد و گفت: او زنی از قریش به نکاح درآورد که بزرگ قبیله و سیّد عشیره باشد. این سخن را نگاه بدار. و چون برخاست که بیرون شود با خدیجه علیها السلام گفت: نگرانش نباش که محمّد صلی الله علیه و آله را از دست