شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 1 صفحه 263

1- تاریخ پیامبر اسلام، قم: دارالفکر، چاپ اول، 1386، ص 69 _ 77.

خدیجه علیها السلام دختر خُوَیلِد (بن اسد بن عبدالعُزّی بن قُصَیّ) _ که زنی تجارت پیشه و شرافتمند و ثروتمند بود _ مردان را برای بازرگانی اجیر می کرد و سرمایه ای از مال خویش را برای تجارت، با حقی که برای ایشان قرار می داد، در اختیارشان می گذاشت. چون از راست گویی و امانت و مکارم اخلاق رسول خدا صلی الله علیه و آله خبر یافت، نزد وی فرستاد و به او پیشنهاد کرد که اگر با سرمایۀ خدیجه علیها السلام و همراه غلام وی مَیْسَرَه(1) برای تجارت رهسپار شام شود، بیش از آنچه به دیگران می داده است، به وی خواهد داد.

رسول خدا صلی الله علیه و آله پذیرفت و با مَیْسَرَه رهسپار شد تا به شام رسید.(2) این سفر چهار سال و نه ماه و شش روز پس از فِجار چهارم روی داد(3) و رسول خدا صلی الله علیه و آله در شانزدهم ذی الحجۀ سال بیست و پنجم واقعه فیل، در 25 سالگی، از مکّه بیرون رفت. چون به بُصری رسید، نُسطور راهب وی را دید و مَیْسَرَه را به پیامبری او مژده داد. مَیْسَرَه نیز در این سفر از رسول خدا صلی الله علیه و آله کراماتی مشاهده کرد که او را خیره ساخت. چون به مکّه بازگشت، از آنچه از نُسطور راهب شنیده و خود دیده بود، خدیجه علیها السلام را آگاه ساخت. خدیجه علیها السلام هم در ازدواج با رسول خدا صلی الله علیه و آله رغبت نمود(4) و در پی رسول خدا صلی الله علیه و آله فرستاد و علاقه مندی خویش را به ازدواج با وی اظهار داشت. رسول خدا صلی الله علیه و آله هم با عموهای خویش مشورت کرد و با عموی خود، حمزه بن عبدالْمُطَّلِب نزد خُوَیلِد بن اسد بن عبدالعزّی رفت و خدیجه علیها السلام را

1- . ابن اسحاق، ابو عبداللّه محمد، سیره النبی، ج 1، ص 203.
2- . همان.
3- . مسعودی، علی بن حسین، مروج الذهب، ج 2، ص 278. برحسب بعضی از روایات ابوطالب7 به رسول خدا9 گفت: «مرا مالی نیست و روزگار زندگی بر ما سخت شده است. اکنون که کاروانی از قریش رهسپار شام می شود، کاش تو هم نزد خدیجه3 _ که مردانی را برای تجارت می فرستد _ می رفتی و داوطلب رفتن می شدی و او هم البته پیشنهاد تو را بی درنگ می پذیرفت. خدیجه3 از این گفت وگو باخبر شد و خود پی رسول خدا9 فرستاد و به او گفت: من تو را دو برابر دیگران خواهم داد، و چون به دیگران دو شتر جوان می داد، به رسول خدا9 چهار شتر جوان وعده داد. (ابن سعد واقدی، ابوعبداللّه محمّد، الطبقات الکبری، ج 1، ص 129 _ 130)
4- . مقریزی، احمد بن علی، امتاع الاسماع، ص 9؛ مسعودی، علی بن حسین، التنبیه والاشراف، ص 197.