شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 1 صفحه 347

جاهلی است.

بت پرستی

جامعۀ جاهلی بر این باور بود که بت های دست ساختۀ بشر، خالق و آفریدگار هستی اند، یا مایۀ تقرب انسان به خدا می شوند و برای انجام کارهای او، واسطه قرار می گیرند. این باور یکی از زشت ترین گونه های انحطاط و عقب ماندگی جامعۀ جاهلی به شمار می آمد. مکه بسان دژی برای بت ها بود و بر دیوارهای کعبۀ مقدس، سیصد و شصت بت آویزان شده بود که به خانواده های ساکن مکه تعلق داشت. این خانوارها برای دفع رخدادهای ناگواری که دامن شان را می گرفت، با خواری و خضوع به بت ها متوسل می شدند، همان گونه که برای تقرب به آنها، قربانی نیز می کردند. بت هایی که قریشی یان از همه بیشتر گرامی می داشتند و بزرگ می شمردند، از این قرارند:

1. هبل.

هبل را عمروبن هیت آورد(1) و ابوسفیان جاهلی، پدر معاویه و جدّ یزید آن را مقدس می شمرد و بزرگ می داشت. هنگامی که پیامبر صلی الله علیه و آله گرد کعبه طواف می کرد و سرود اسلام را می خواند: «لبیک اللهم لبیک، لبیک لاشریک لک لبیک، ان الحمد والنعمه لک والملک، لاشریک لک لبیک»، ابوسفیان با شنیدن این عبارات هراسان شد و خدای خویش را چنین ستود: «هبل بالاتر است.»

رسول خدا صلی الله علیه و آله به ابوسفیان خندید و فرمود: «خداوند بالاتر و بزرگ تر است.»

2. أساف.

علیها السلام. نائله.

کسانی که کعبه را طواف می کردند، طواف خویش را از أساف آغاز می کردند و با رسیدن به نائله آن را پایان می دادند.

4. عزی.