شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 1 صفحه 360

ورَأتُه خَدیجَهٌ وَالتُّقی

وَالزُّهدُ فیهِ سَجیَّهٌ وَحَباءُ

وَأتاها أنَّ الغَمامَهَ وَالسرحَ

أضَلَّتُه مِنهُما أفیاءُ

فَدَعَتُه إِلی الزَّواجِ وَما

أَحسَنَ ما یَبلُغُ المُنی الأَذکِیاءُ(1)

«خدیجه، او محمّد را چنان دید که پرهیزکاری و پارسایی، خوی و سرشت و ارمغان او بود. و محمّد نزد او آمد در حالی که ابر و موی سرش بر او سایه افکنده بودند. پس [خدیجه] او را به ازدواج فراخواند و چه زیبا است که هوشمندانه به خواستۀ خویش می رسند.»

خدیجه علیها السلام شتابان از رسول خدا صلی الله علیه و آله خواستگاری کرد و مهریه را از دارایی های خویش برای آن حضرت فرستاد، لیک برخی قریشی یان از این کار شگفت زده شدند و گفتند: «زنان به مردان مهریه دهند!»

ابوطالب علیه السلام با دلیلی استوار آنان را پاسخ داد: «اگر مردان بسان این برادرزاده ام باشند، به بالاترین بها به ازدواج دعوت می شوند لیک اگر همانند شما باشند، جز با پرداخت مهریه ای بالا ازدواج نمی کنند.»(2)

خدیجه علیها السلام گزیدۀ مردمان روی زمین را برگزید و به سعادتمندی دست پیدا کرد و بر تمامی زنان عالم برتری یافت و اگر ایمان پرهیزکاری و پاک نهادی عظیمی نداشت، بدین جایگاه والا نمی رسید.

خطبۀ ابوطالب علیه السلام

ابوطالب علیه السلام با شماری از بنی هاشم و تعدادی از قریشی یان نزد عمرو بن اسد، عموی خدیجه علیها السلام رفت و عمرو با خوش آمدگویی و تکریم از آنان استقبال کرد. ابوطالب علیه السلام در خطبه ای رسا گفت:

«سپاس خداوند این خانه را، که ما را از کشت ابراهیم و ذریۀ اسماعیل قرار داد و در حرم امن خود جای داد و بر مردم حاکم ساخت و در این شهر مشمول برکات خویش کرد.