شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 1 صفحه 374

بی احترامی دریغ نورزیده بودند و برای رویارویی با او لشکر کشیده، سپاهیان را بسیج نموده بودند، تا این که پروردگار تعالی او را بر آنان پیروز ساخت و مسجدالحرام را از بت ها پاک کرد و بانگ «اللّه اکبر» در آستان مسجدالحرام به آسمان برخاست و حکومت اسلامی در آن سرزمین که دژ بت ها و تماشاخانۀ خرافات و آداب و رسوم جاهلی بود، حاکمیت یافت.

این دوره یکی از زیباترین دوره های زندگانی حضرت زهرا علیها السلام بود. آن بانو در این دوره دید که پدرش در نشر اسلام و برپایی بنیادهای آن و استوارسازی پایه های این آیین _ پس از آن اسلام درغربت به سر می برد _ چه پیروزی بزرگی به دست آورد.

پس از وفات پدر

پس از آن که رسول خدا صلی الله علیه و آله به بهشت برین شتافت، دردها و مصیبت ها، دامان پارۀ تن او را گرفتند و روز روشن او را به شبی قیرگون بدل ساختند. فاطمه علیها السلام در بارۀ آن روزها می گوید:

مَاذَا عَلی مَنْ شَمُّ تُرْبَهَ أحْمَدٍ

أنْ لَایَشَمَّ مَدَیِ الزَّمَانِ غَوَالِیا

صُبَّتْ عَلَیَّ مَصَائِبٌ لَوْ آنها

صُبَّتْ عَلَی الْأَیَّامِ صِرْنَ لَیَالِیَا(1)

«کسی که تربت احمد را ببوید، چه می بازد اگر تمام عمر، عطری نبوید. مصائبی بر سر من رفت، که اگر بر سر روزها می رفت، به شب بدل می شدند.»

آری دردها و مصیبت ها دامان زهرای مرضیه علیها السلام را گرفتند و حزب قریشی به رهبری ابوبکر وعمر، جایگاه و شأن عظیم آن بانو را انکار کردند و ستمکارانه با او رفتار نمودند و در حالی که مشعل های آتش در دست داشتند، به خانۀ او هجوم بردند. عمر با صدای بلند می گفت: «خانه را با هر که در آن است، آتش می زنم!» او اعتنایی نمی کرد که امانت های رسول خدا صلی الله علیه و آله در میان امتش، و هم سنگان قرآن حکیم در آن