الهیات در نهج‌البلاغه صفحه 126

توحيد در نهج‌البلاغه

از مسائل مهم الهيات، مساله توحيد و اثبات يكتايي و يگانگي و وحدانيت و احديت ذات حق است. توحيد هم به معني نفي شريك و نفي تعدد و هم به معني نفي تركيب است. خداوند نه شريك دارد و نه جزء، نه متعدد است و نه مركب، بي‌شريك و يگانه، بي‌جزء و واحد و احد و بسيط محض است.

مكتب انبيا همه دعوتشان بر پايه‌ي توحيد است و همه‌ي مردم را به اقرار و ايمان به يكتايي و يكي بودن و توحيد خداوند خوانده‌اند و بطوري كه از بسياري از آيات قرآن استفاده مي‌شود دعوت انبيا به جنبه‌ي عملي اين عقيده كه توحيد در پرستش خداي يگانه و نفي شريك براي خدا در معبوديت و طرد نظامات غير الهي است، نيز توجه بنيادي دارد. مفاهيم و معني اعتقادي توحيد در جنبه‌ي فكري و زيربنايي و پاك كردن فكر از شرك، اهميت دارد در اين ناحيه با مشركين كه براي خدا شريك قائل شده و كساني كه قائل به مبدا خير و مبدا شر و يزدان و اهريمن و يا قائل به حلول خدا در غير يا قائل به ارباب انواع شده‌اند و كساني كه خدا را مركب شمرده‌اند مانند نصارا [172] و بالاخره فرق مجسمه كه از جاهلترين آنها در عصر ما