الهیات در نهج‌البلاغه صفحه 18

الله محور مطالب و مقاصد قرآن و نهج‌البلاغه

جهان بيني اسلامي در قرآن و نهج‌البلاغه

اشاره

در نهج‌البلاغه مثل قرآن مجيد اسم جلاله «الله» بسيار آمده و محور تمام بحثهاي علم الهي اين دو كتاب اين اسم است زيرا كتاب اول يعني قرآن مجيد اصل و وحي و كلام خداست و دوم فرع و كلام بشر و حجت خداست.

قرآن صفات كمال را براي «الله» اثبات مي‌نمايد و حمد و تسبيح، تنزيه و ذكر، دعا و تقرب به او را تعليم مي‌دهد و افعال را به مسماي اين اسم مستند مي‌كند «حمد» ويژه‌ي «الله» رب العالمين (پروردگار جهانيان) است كه كتاب بر بنده‌اش نازل كرده و آسمانها و زمين را آفريده و هر چه در آسمانها و زمين است ملك اوست.

«الله» شكافنده دانه و هسته، مالك ملك و مجري فلك است. زنده را از مرده و مرده را از زنده بيرون مي‌آورد. آنچه در آسمان و زمين است تسبيح گوي «الله» و روزي هر جنبنده‌اي در روي زمين با «الله» است. چيزي در آسمان و زمين از «الله» پنهان نمي‌ماند. غير از «الله» معبود و الهي نيست. «الله» است كه آسمان را بي‌ستون برافراشته است. «الله» است كه آسمان و زمين را نگاهداشته و از زوال و سقوط و بيرون رفتن از مسيري كه دارند حفظ مي‌كند و اگر آسمان و زمين متزلزل شوند و از نظام خارج گردند كسي جز او نيست كه بتواند آنها را نگهدارد و آرام و ثابت سازد. احسن الحديث (قرآن) را نازل كرده است. آنچه در آسمان و زمين است براي «الله» سجده مي‌كنند و «الله» خالق هر چيز است. از آنچه ستمگران