الهیات در نهج‌البلاغه صفحه 2

فقر علمي و نيازمندي، پس به جاي اينكه قدمي براي قبول اين دعوت به پيش گذارم هزاران فرسنگ عقب مي‌نشينم من كجا و هوس پرواز به آسمان بلند انديشه‌هاي تابناك علي- عليه‌السلام- كجا؟! من كجا و ارتباط با كتابي كه هر چه توسن انديشه‌ي محققان و متفكران تندتر مي‌رود كرانه آن دورتر به نظر مي‌رسد و بر وسعت آن افزوده مي‌شود!.

اين چه كتابي است كه حقايق و معاني متعاليش تمام نمي‌شود، و هر چه بگويند و بنويسند باز هم پيرامون آن ناگفته‌ها بسيار، و هر دوره و هر عصر بگونه‌اي ديگر جلوه دارد، و خردمندان روشن ضمير، و دانشمندان زحمت كشيده را به مباني و حقايق ديگر جلب مي‌كند.

الله اكبر از غيب وجود علي كه منبع اين حقايق، و دركهاي متعالي است! الله اكبر از زبان گويا و بيان رسا و شيوايش كه اين حقايق نامتناهي را در قالب الفاظ و كلمات و حروف متناهي به گوش بشريت خواند و رمز: «اني اعلم ما لا تعلمون» [1] را آشكار و معني: «ثم اورثنا الكتاب الذين اصطفينا من عبادنا» [2] و مصداق: «و من عنده علم الكتاب» [3] را نشان داد.

نه فقط ضعيفاني چون مرا يارايي نزديك شدن به قله شامخ مقاصد علي نيست بلكه دانشمندان و متفكران بزرگ كه سالها در اين وادي، اسب تلاش و كوشش و طلب رانده و شب و روزشان را با نهج‌البلاغه گذرانده و به تفكر و تامل پرداخته‌اند، عجز خود را از وصول به آن بيشتر درك كرده‌اند.

پس چه بايد كرد و چه بايد گفت و نوشت؟ آيا نبايد قلم به دست گرفت و زبان باز كرد و سخني گفت، چون مقال و كلامي در خور اين موقف متعالي نداريم؟ يا بايد گفت و نوشت، و در زمره و گروه خريداران يوسف نشست، كه سزاوار است هر