الهیات در نهج‌البلاغه صفحه 28

كماليه‌ي اوست.

از جمله در مورد محاجه‌ي «نمرود» با «ابراهيم خليل» مي‌فرمايد: «الم تر الي الذي حاج ابراهيم في ربه ان آتاه الله الملك اذ قال ابراهيم ربي الذي يحيي و يميت قال انا احيي و اميت». [38].

معلوم است كه نمرود مدعي خدايي و قدرت بر اماته و احياء و ربوبيت بوده است. و همچنين از گفته فرعون كه گفت:

«ما علمت لكم من اله غيري فاوقدلي يا هامان علي الطين فاجعل لي صرحا لعلي اطلع الي اله موسي و اني لاظنه من الكاذبين». [39].

و گفته ديگرش: «انا ربكم الاعلي» [40] به خوبي استفاده مي‌شود كه منكر خداوند متعال بوده است و آيات ديگر كه در بخش الهيات و نبوات، كتاب «تفصيل آيات قرآن الحكيم» همه را در كنار هم مي‌توان مطالعه كرد. در اين آيات مستقيما و در ضمن نكات دعوت انبياء برخورد آنها با طواغيت زمان و مدعيان خدايي و بت پرستان دعوت به توحيد ذات و صفات و افعال به صراحت معلوم است و با صراحت و تاكيد هر چه قاطع‌تر بيان شده است كه اصل تمام اصول دعوت به توحيد «اله» و الوهيت يگانه‌اي است كه زيربناي تمام عقايد است.

آيات و خطابها به كفار و مشركين در مورد توحيد الوهيت به همان معناي عامي كه ما مي‌گوييم و اقامه‌ي برهان در قرآن بر نفي قدرت و ولايت از معبودهاي باطل بسيار است و عجيب است كه با اين همه آيات، افرادي كه بينش مختصر قرآني داشته باشند آنها را در «توحيد در عبادت» خلاصه كنند و از آنچه در دعوت رسالتهاي آسماني اصالت دارد صرف نظر نمايند و الوهيت را معبوديت تفسير كنند و توحيد الوهيت را كه اشمل از توحيد ربوبيت است در مقابل آن قرار دهند.