شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 2 صفحه 200

که چه بلایی بر سر تو فرود می آید؛ چرا که عموهایش وی را از کاهنان یهود برحذر می دارند.

کاهن گفت : به موسای کلیم سوگند یاد می کنم که او فرستادۀ خدای بزرگ در آخرالزمان است و خوشا ب_ه ح_ال آن که همسر او باشد، همسر او به ش_رافت دن_یا و آخ_رت دست می یابد.

خدیجه از این سخنان به شگفت آمد ، و پیامبر در حالی آن جا را ترک کرد که دل خدیجه را به عشق و دوستی خود مشغول داشته ب_ود... از زم_انی که او سخنان کاهن را شنید به پیامبر علاقه مند گشت ولی آن را پن_هان داش_ت . وقتی کاهن آن جا را ترک می کرد به خدیجه گفت: بکوش تا محمّد را از دست ندهی که او شرف دنیا و آخرت است(1) .(2)

ب_ه رغ_م ن_ظر علامۀ مجلسی، این کتاب توسط یکی از متقدّمان شیعه به نگارش در آمده است و نمی تواند تألیف ابوالحسن بکری م_شهور، یع_نی اس_تاد شهید ثانی باشد.(3) البته باید اذعان نمود که افزون بر عدم شناخت دق_یق م_ؤلف آن ، محتویات کتاب را عموماً مطالبی شاذ و سخیف و دروغ تشکیل می دهد که سندی برای آنها ذکر نشده است و به ط_ور م_سلم چ_نین کتابی نمی تواند مورد اعتماد باشد .(4)

1- . علامۀ مجلسی این خبر را از کتاب الانوار فی مولد النبی(صلی الله علیه و آله) از ص 203 تا 205 با تفاوت هایی ذکر کرده است . وی معتقد است که کتاب الانوار فی مولد النبی(صلی الله علیه و آله) به همراه دو کتاب دیگر یعنی کتاب مقتل امیرالمؤمنین7 و کتاب وفاه فاطمه3 از تألیفات شیخ بزرگوار ابوالحسن بکری ، استاد شهید ثانی است. (مجلسی، محمّدباقر، بحار الأنوار، ج 1، ص 22)
2- . مجلسی، محمّدباقر، بحار الأنوار، ج 16، ص 20، ش 19.
3- . برای آگاهی بیشتر در بارۀ این کتاب و مؤلف آن، ر.ک. به: ثقه الاسلام تبریزی، علی بن موسی، مرآه الکتب، ج 1، ص 172-179؛ افندی اصفهانی، عبداللّه، ریاض العلماء و حیاض الفضلاء، ج 5، ص 440؛ بحرانی، یوسف بن احمد، الکشکول، ج 1، ص 299؛ ابن عماد حنبلی، عبدالحی بن عماد، شذرات الذهب فی أخبار من ذهب، ج 8، ص 292 ؛ مجلسی، محمّدباقر، بحار الأنوار ، ج 15، ص 26، پاورقی؛ ذهبی، شمس الدین محمّد بن احمد، میزان الاعتدال، ج 1، ص 112، ش 440؛ ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، لسان المیزان، ج 1، ص 202، ش 640؛ ذهبی، شمس الدین محمّد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج 19، ص 36، ش 22.
4- . شیخ آقا بزرگ تهرانی از آن کتاب با عنوان الانوار و مفتاح السرور و الافکار یاد کرده است و مؤلف آن را ابوالحسن احمد بن عبداللّه بکری معرفی نموده و پس از یادآوری نظر علامۀ مجلسی می افزاید : ظاهراً مقصود از ابوالحسن بکری مصری - استاد شهید ثانی که در شذرات الذهب از او با نام علاءالدین ابی الحسن علی بن جلال الدین محمّد بکری صدیقی شافعی یاد شده و به عنوان محدث، صوفی و متبحّر در فقه و تفسیر و حدیث معرفی گردیده و از تألیفات او کتاب های شرح المنهاج ، شرح الروض و شرح العباب ذکر شده است - همان کسی باشد که زرکلی در اعلام دو کتاب مخطوط به نام اَلسَّنا الباهر و النور السافر را به او نسبت داده است، و از او با عنوان محمّد بن محمّد بن عبدالرحمن ابوالحسن بکری صدیقی، مفسر و فقیه مصری که در سال 899 ق. تولد یافته و به سال 952 ق. در گذشته، نام برده است؛ و تفسیر شرح العباب و شرح المنهاج را از تألیفات او برشمرده است و نام صحیح او همان باشد که در کتاب شذرات الذهب مندرج گردیده است. به هر حال، در این دو کتاب نامی از کتب سه گانه یاد شده در بحار الأنوار نیامده است، در صورتی که آنان در عصر مؤلف می زیسته اند. ابن تیمیه (م 728 ق) در کتاب منهاج السنه النبویه می گوید: ابوالحسن بکری نویسندۀ کتاب الانوار، اشعری مذهب بوده است. بنا بر این، او پیش از عصر ابن تیمیه می زیسته است؛ پس چگونه امکان دارد که در زمان شهید ثانی نیز بوده باشد؟! نورالدین علی بن عبداللّه سمهودی در کتاب تاریخ مدینه (تألیف 888 ق) می گوید: سیره ابوالحسن بکری ذکر اباطیل و سخنان دروغ بوده است. همان گونه که در کشف الظنون نقل شده، گمان می رود که نام ابوالحسن بکری - نویسنده سه کتاب یاد شده در بحار الأنوار - احمد بن عبداللّه و از متقدمان باشد . (علامۀ طهرانی، شیخ آقا بزرگ، الذریعه، ج 2، ص 409، ش 1638). آنچه نظر فوق را تقویت می کند این است که علامه بحرانی به نقل از مورخی گفته است نسخه ای قدیمی از کتاب الانوار در نزد من موجود است که تاریخ کتابت آن سال 666 ثبت شده است و نام و نسب مؤلف در ابتدای آن احمد بن عبداللّه ذکر گردیده است؛ و بدین ترتیب، این نتیجه حاصل می شود که او از قدمای شیعه بوده است. (بحرانی، یوسف بن احمد، الکشکول، ج 1، ص 299) هم چنین میرزا عبداللّه افندی نسخه ای از آن کتاب را در اختیار داشته است که آن نیز اثبات می کند مؤلف کتاب از متقدمان بوده است. (افندی اصفهانی، عبد اللّه، ریاض العلماء و حیاض الفضلاء، ج 5، ص 440)