شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 2 صفحه 244

مرحوم صدوق به سند خود از امام صادق7 روایت می کند: روزی پیامبر به خانۀ خود وارد شد. ناگاه دید عایشه با جیغ و داد به فاطمۀ زهرا علیها السلام می گوید: «ای دختر خدیجه! سوگند به خدا تو می پنداری مادرت بر ما برتری دارد. او چه برتری ای بر ما دارد؟ او نیز همسان ما است.» پیامبر این سخن را شنید. هنگامی که فاطمه علیها السلام پیامبر(صلی الله علیه و آله) را دید، گریه کرد. پیامبر(صلی الله علیه و آله) پرسید: «چرا گریه می کنی؟» فاطمه علیها السلام از نارواگویی عایشه، به پیامبر(صلی الله علیه و آله) خبر داد. پیامبر(صلی الله علیه و آله) خشمگین شد و به عایشه فرمود: «خاموش باش ای حمیرا! همانا خداوند متعال بانویی بسیار دوست داشتنی و زاینده عطا فرمود. بدان که خدیجه _ خدایش رحمت کند _ از من صاحب فرزندانی شد؛ مانند: طاهر (که همان عبد اللّه و طیّب لقبش است)، قاسم، فاطمه، رقیّه، امّ کلثوم و زینب. ولی خداوند، رَحِم تو را نازا قرار داد که فرزندی نیاوردی.»(1)

بنا بر نقلی، همۀ فرزندان پسر پیامبر(صلی الله علیه و آله)، پیش از بعثت زندگی را بدرود گفتند، ولی دخترانش، دوران نبوّت او را درک کردند. پیامبر(صلی الله علیه و آله) در بارۀ همۀ حوادث، از جمله مرگ فرزندانش، خویشتن داری کرد. با این حال، در مرگ فرزندانش، گاهی قطره های اشک بر روی گونه هایش می غلتید. مراتب تأثّر او در مرگ ابراهیم که مادرش «ماریه» نام داشت، بیشتر بود، امّا در حالی که دلش می سوخت، با زبان به سپاس گزاری خدا سرگرم بود. عربی از سر نادانی در مبانی اسلام، به گریه کردن پیامبر(صلی الله علیه و آله) در فراق فرزندش اعتراض کرد. پیامبر(صلی الله علیه و آله) فرمود: «چنین گریه ای رحمت است.» آن گاه افزود: «و من لا یرحم لا یرحم؛ کسی که رحم نکند، به او رحم نمی شود.» سپس خطاب به فرزندش فرمود: «اگر نه این بود که مرگ حق است و وعدۀ خدا راست و مرگ راهی است به سوی خدا و این که واپسین ما به نخستین می پیوندد، هر آینه حزن ما در مرگ تو ای ابراهیم، بسیار شدید می شد، ولی چون راهی است که همه باید سیر کنیم، فراق تو تحمّل پذیر است و ما بر مرگ تو اندوهناکیم» و فرمود: «دیده می گرید و قلب اندوهناک می شود، ولی چیزی که موجب خشم پروردگار شود، نمی گوییم.»(2)