شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 2 صفحه 316

بین آن همه کتب روایی اهل سنّت، کتب «صحاح شش گانه» از اعتبار خاصی برخوردار است و در بین کتب «صحاح شش گانه»، «صحیح بخاری» بیشتر مورد توجه قرار گرفته، طوری که اگر ادّعا شود، اهل سنّت بعد از قرآن هیچ کتابی را به اندازۀ صحیح بخاری مورد توجّه قرار نمی دهند؛ ادّعای گزافی نیست. اما با این حال، کتب زیادی در تنقیح احادیث صحیح بخاری نوشته شده، که بسیاری از احادیث آن را مورد خدشه قرار می دهد؛ زیرا احادیث ساختگی و جعلی و نیز نقل های تاریخی تحریف شده فراوانی در این کتاب وجود دارد، که تعصّب و عناد و دشمنی با اهل بیت پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) را می توان از مهم ترین ادلّه جعل و ورود این احادیث و نقل های تاریخی به این کتاب دانست.

حال با اوضاع وخیمی که کتب روایی و تاریخی اهل سنت دارد، نقل این مسئله آن هم فقط از طریق اهل سنّت، قابل تأمّل می باشد؛ زیرا بانیان انحراف و غاصبان خلافت، برای اثبات موضع خود در بین مردم، دست به جعل و تحریفِ تاریخ و دین زدند، که نتیجۀ آن را امروز می توان در کتب روایی و تاریخی بقایای آنان، یعنی اهل سنّت مشاهده نمود.

ممکن است این اشکال مطرح شود که این مسئله، در بعضی کتب روایی و تاریخی شیعه نیز وارد شده، که در جواب می گوییم:

اول این که: نقل های وارده در کتب روایی و تاریخی شیعه نیز به این علت که به منابع اهل سنت برمی گردد فاقد وجاهت و اعتبار می باشد.

دوم این که: همان گونه که گفتیم، بزرگان علمای شیعه، مانند سید مرتضی، شیخ طوسی، ابوالقاسم کوفی، ابن شهرآشوب، علّامۀ مامقانی و ... در کتب خود، زیر بار این مسئله نرفته اند و «عَذراء» بودن حضرت خدیجه علیها السلام را مورد تأکید قرار داده اند. مرحوم علامه ملّا محمّدباقر مجلسی نیز در کتاب شریف «بحار الأنوار» با ذکر روایتی، سنّ ازدواج حضرت خدیجه علیها السلام با پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) را بیست و هشت سال بیان کرده است.(1)

پس در نتیجه لازم است گفت: