شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 2 صفحه 318

2 . زبیر بن بکّار

محمّدبن اسحاق خراسانی، در بارۀ زبیر بن بکّار می گوید: «از علی بن محمّد نوفلی شنیدم که بین قبر و منبر رسول خدا(صلی الله علیه و آله) که باغی از باغ های بهشت می باشد، مردی از بنی هاشم، زبیر بن بکّار را در بارۀ موضوعی قسم داد! زبیر قسم دروغ خورد؛ بلافاصله به مرض برص مبتلا شد.»

پدر زبیر (یعنی بکّار)، بر امام رضا7 در بارۀ چیزی ستم کرد! حضرت، او را نفرین نمودند؛ بلافاصله از قصر سقوط کرد و گردنش کوبیده شد.

پدر بکّار (یعنی عبد اللّه) نیز سابقۀ خوبی ندارد. او عهدنامۀ بین هارون الرشید و یحیی بن عبد اللّه بن حسن را پاره کرد و به هارون گفت که یحیی را بکُشد؛ زیرا دیگر امان نامه ای وجود ندارد.

یحیی به هارون گفت: «این مرد دیروز با برادرم، در قیام علیه تو شرکت داشت و حتی اشعاری را در این زمینه سرود! عبد اللّه، منکر شد! یحیی او را قسم داد! عبد اللّه قسم دروغ خورد و حاشا کرد و بعد از سه روز مرد! چندین مرتبه او را دفن کردند، ولی قبر او را نپذیرفت!»(1)

زبیر بن بکّار، در مکه قاضی بوده، و در سال 265 قمری و در سنّ 84 سالگی از دنیا رفت . وی کتابی در بارۀ «انساب قریش» نیز نگاشته است.

در روایتی او را مذمّت کرده اند، همان طور که پدر و جدّش نیز مذمّت شده اند.(2)

شیخ محمّدتقی شوشتری در «قاموس الرجال» راجع وی می نویسد: «زبیر بن بکّار هذا معلوم حاله وعدائه لأهل البیت7 وکان یعرف بالوضع والکذب حتی عند العامّه؛(3) حال زبیر بن بکّار معلوم است، که از دشمنان اهل بیت: می باشد و به دروغ گویی و جعل احادیث، نزد علمای عامّه معروف است.»

1- . غروی اردبیلی، محمّد بن علی، جامع الرّواه، ج 1، ص 125.
2- . شبیری زنجانی، سید موسی، الجامع فی الرّجال، ص 786؛ شیخ صدوق، محمّد بن علی، عیون أخبار الرضا7، ج2، باب 48، ص 226.
3- . شوشتری، محمّدتقی تستری، قاموس الرجال، ج 4، ص 408.