شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 2 صفحه 319

شیخ مفید نیز در بارۀ وی می گوید: «اعتمادی به گفته های زبیر بن بکّار نیست؛ زیرا در آنچه نقل کرده، متّهم به دشمنی با حضرت امیرمؤمنان علی علیه السلام می باشد.»(1)

3 . قتاده بن دعامه

ابوحمزۀ ثمالی نقل می کند: در مسجد رسول خدا(صلی الله علیه و آله) نشسته بودم که مردی وارد شد و گفت: آیا اباجعفر محمّد بن علی را می شناسی؟

گفتم: آری! چه حاجتی داری؟!

گفت: چهل مسئله دارم، می خواهم از او بپرسم... . حرفش تمام نشده بود که امام باقر7 وارد شد؛ اطراف ایشان را عده ای از خراسانی ها و غیره گرفته بودند و از مناسک حجّ می پرسیدند. چیزی نگذشت که حضرت نشست. حضرت از او پرسید: کیستی؟ گفت: قتاده بن دعامه بصری. حضرت پرسید: تو فقیه اهل بصره هستی؟

جواب داد: آری!

حضرت فرمود: وای بر تو! خدا انسان را خلق کرد و بر آنان حجّت قرار داد و آنان پایه های استوار زمین و قائمین به علم خدایند. خداوند پیش از ایجاد خلق، آنان را برگزید و انوارشان در طرف راست عرش خدا قرار داد.

پس مدتی ساکت ماند! قتاده گفت: به خدا قسم! نزد فقهای زیادی نشسته ام، حتی نزد ابن عباس؛ آن چنان که اکنون قلبم به تپش و لرزه درآمد، نزد آنان چنین حالتی نیافتم!

حضرت فرمود: وای بر تو! آیا می دانی این جا کجا است؟

«فی بیوت أذن اللّه أن ترفع ویذکر فیها اسمه، یسبح له فیها بالغدوّ والآصال، رجل لاتلهیهم تجاره ولابیع عن ذکر اللّه و إقام الصّلاه وإیتاء الزّکاه فانت ثم ونحن اولئک؛(2) (این چراغ پرفروغ) در خانه هایی قرار دارد که خداوند اجازه داده، دیوارهای آن را بالا برند تا از دسترس شیاطین و هوس بازان در امان باشند؛ خانه هایی که نام خدا در آنها برده می شود و صبح و شام در آن جا