شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 2 صفحه 323

خدیجه فیحسن الثناء علیها والاستغفار لها فذکرها ذات یوم فحملتنی الغیره فقلت عوضک اللّه من کبیره السنّ، قال: فرأیت رسول اللّه غضب غضبا شدیداً...؛(1) رسول خدا(صلی الله علیه و آله) از خانه بیرون نمی آمد، مگر این که حضرت خدیجه را یاد می نمود و برایش استغفار می کرد. روزی از او یاد نمود و من حسد بردم و گفتم: او پیرزنی بیش نبود! خدا، بهتر از او را به شما عوض داده است؟!(2) پیامبر خشمگین شد و فرمود: نه! به خدا قسم که بهتر از او به من نداده است!»

«خدیجه! و این مثل خدیجه؟ صدّقتنی حین کذّبنی الناس ووازرتنی علی دین اللّه وأعانتنی بمالها خدیجه؛ دیگر مثل خدیجه کجا است؟! او به من ایمان آورد، آن هنگام که مردم مرا انکار کردند! او مرا تصدیق کرد، آن گاه که مردم مرا تکذیب می نمودند! او با مال خود مرا یاری کرد و خداوند از میان همسران، فقط از خدیجه به من فرزند داد!»

گویند: «هر وقت پیامبر(صلی الله علیه و آله) نام حضرت خدیجه علیها السلام را می شنید، می گریست!»

همچنین روایت شده: «زمانی پیرزنی بر پیامبر وارد شد، پیامبر بر او مهربانی نمود! پس از خروج او، عایشه علت آن را جویا شد؛ حضرت فرمود: این بانو، در زمان حضرت خدیجه بر من وارد می شد!»(3)

عایشه

می گوید: «هیچ یک از زنان پیامبرخدا، مانند خدیجه مورد حسادتم قرار نگرفت، با وجود این که هرگز او را ندیده بودم؛ زیرا رسول خدا، بسیار

از حضرت خدیجه یاد

می نمود و زبان به مدح و تعریفش می گشود، به خصوص این که خداوند از طریق وحی به پیامبرش خبر داده بود که، حضرت خدیجه را کاخی بس مجلّل و پرشکوه در بهشت ارزانی داشته است!»(4)

1- . ابن اثیر جزری، علی بن محمّد، اسدالغابه فی معرفه الصحابه، ج5، ص 438؛ ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی، الأصابه فی تمییز الصحابه، ج 4، ص 275.
2- . منظور عایشه از این که به پیامبر(صلی الله علیه و آله) گفت: «خدا بهتر از او را به شما عوض داده است» خودش بوده، که جوان و دختر بوده است؟!
3- . محدث قمی، شیخ عباس، سفینه البحار، ج 1، باب خاء، ص 380.
4- . بخاری، محمّد بن اسماعیل، صحیح البخاری، ج 4، ص 231 و ج 6، ص 158؛ امام مسلم، مسلم بن حجاج نیشابوری، صحیح مسلم، ج 7، ص 123؛ ابن حنبل، احمد بن محمّد شیبانی، مسند احمد بن حنبل، ج 6، ص 58؛ ابن ماجه قزوینی، محمّد بن یزید، سنن ابن ماجه، ج 1، ص 643؛ ابن حنبل، احمد بن محمّد شیبانی، فضائل الصحابه، ص 75؛ بیهقی، احمد بن حسین، السنن الکبری، ج 7، ص 307.