شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 2 صفحه 367

کرد _ آرام گرفت.(1) سوای تردید در شخصیت تاریخی ورقه،(2) گزارش های مذکور با احادیث معتبر ناسازگار است و ایرادات اساسی نیز به آن وارد شده است. آیا می توان پذیرفت که پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) اولین گام هایش را پس از بعثت با تردید بردارد و زنی غیرمعصوم، حتی زن با کمالاتی چون خدیجه علیها السلام از پیامبر آخر زمان تردیدزدایی کند؟ پذیرفتن این سخن در حدّ کفر و به معنای انکار عصمت رسول اللّه(صلی الله علیه و آله) است.

حرکت پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) آگاهانه بوده است. آن حضرت از چندین سال قبل با فرشته در ارتباط بوده و او را در خواب می دیده و می شناخته است. رسالت یک امر دفعی و غیرمترقبه نبوده است؛ بلکه به تدریج و در طول زمان این آمادگی در رسول خدا(صلی الله علیه و آله) ایجاد شده است. او انتظار این تولد را می کشید. اولین آیات سوره علق چون بر پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) نازل شد، همراه با هیبت و احساس سنگینی بار عظیم رسالت است. پیامبر(صلی الله علیه و آله) در آن روز فرشتۀ وحی را آشکار دید و سخنان خداوند را توسط او شنید. گفته شده پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) از غار که بیرون آمد به هر درخت و سنگی که می گذشت، به رسالت بر او سلام می دادند.(3)

تاریخ حیات پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) به خوبی نشان می دهد که او مردی راست گو و باایمان بوده و به صحت ادعای خویش یقین داشته است. نه فقط مقاومت عجیب او در تحمل ایذاء و جفای مخالفان خویش بلکه علو مقام اخلاقی بعضی تربیت یافتگان و پیروان او نیز گواه صدق قول او است. او خود در رسالت خویش شک نداشته است. به همین جهت سال ها در مکّه آزار و فشار و تحقیر مشرکان قریش را تحمل کرد و از نشر دعوت خویش بازنایستاد.

به هر حال همین که پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) به خانه آمد به خدیجه علیها السلام فرمود که به رسالت مبعوث شده و خدیجه علیها السلام عرض کرد: من به تو ایمان آوردم. سپس گفت: مژده بر تو باد که به خداوند

1- . برای نمونه ر. ک: ابن اسحاق، ابو عبداللّه محمّد، کتاب السیر والمغازی، ص 132 _ 133؛ ابن هشام حمیری، ابومحمد عبدالملک، السیره النبویه، ج 1، ص 252 _ 254؛ بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الأشراف، ج 1، ص 121 _ 122.
2- . ر. ک: عاملی، سید جعفر مرتضی، الصحیح من سیره النبی الاعظم، ج 2، ص 108 _ 109.
3- . طبری، محمّد بن جریر، تاریخ طبری، ج 2، ص 305؛ ابو نعیم، احمد بن عبداللّه اصبهانی، دلائل النبوه، ج 1، ص 259.