شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 2 صفحه 461

در توصیف خدیجه علیها السلام گفته است: «خدیجه وزیر و یاور صدق و راستی بود.»

نخستین سجده کنندگان

خدیجه علیها السلام با روی گشاده و اوج همدلی و همراهی به استقبال توحید رفت و نخستین مخاطب و شنوندۀ بعثت و رسالت پیامبر(صلی الله علیه و آله) شد و آن را به کام جان نوشید، بی آن که شکی، درنگ و توقفی در آن نماید. او وحی را در حالی پذیرفت که در انتظار زمان نبوت بود؛ زمانی که قلب محمّد(صلی الله علیه و آله) به روی عالم غیب و خطاب پروردگار مهربان گشوده بود. خدیجه علیها السلام نیز بشارت الهی را با روی گشاده پذیرفت. او این بشارت را زمانی پذیرفت که منتظر تازه های رسالت از سوی محمّد(صلی الله علیه و آله) بود. او همان چیزی را می دانست که قریشی یان آن را می دانستند و در انتظار آن بود؛ چرا که آنان از فرزندان ابراهیم خلیل7 بودند. آنان می دانستند ابراهیم علیه السلام پیامبر و صاحب رسالت است و خداوند پس از ابراهیم، موسی و عیسی را با شرایطی برانگیخت.

بر پایۀ همین دانسته ها و باورها بود که ورقه بن نوفل که نصرانیت را پذیرفته بود و تورات و انجیل را می خواند، از نزدیکی ظهور پیامبری سخن می گفت و بیان می کرد که در این دین ها، شرایع الهی، عبادت ها و طهارتی از هر گونه پلیدی شرک و بت پرستی وجود دارد.

پس حضرت خدیجه علیها السلام به انتظار نزول و هبوط وحی و آمدن آموزۀ الهی و شریعت و قرآن بود. او منتظر بود تا این که محمّد(صلی الله علیه و آله) سورۀ علق را بر او خواند و گفت که او همان پیامبری است که رسالت بزرگ الهی را بر دوش و جانش حمل می کند تا بشریت را از ظلمات به نور و روشنایی بیرون آورد. همۀ این ها برای خدیجه 3 روشن و هویدا بود.

دو روز بیشتر از آمدن جبرئیل و بشارت رسالت نگذشته بود که در روز سوم وجوب نماز ابلاغ می شود و محمّد(صلی الله علیه و آله) آن را به خدیجه علیها السلام و علی علیه السلام ابلاغ می کند و آن دو نیز با اشتیاق و شور و شوق تمام پاسخ مثبت به این واجب الهی می دهند و از آن استقبال می کنند.

روایات می گوید که جبرئیل به پیامبر(صلی الله علیه و آله) وضو و نماز را در همان آغاز وحی در روز سوم آموزش داده است و محمّد(صلی الله علیه و آله) این خبر خوش وجوب نماز را به اطلاع علی علیه السلام و خدیجه علیها السلام