در آستانه سلوک صفحه 175

ریاکار هم نیستند، آن ها ما را وسیله زندگی قرار نمی دهند طمعی هم ندارند. آنان بهترین افراد امت اند، روشنی جهت تاریکی های زمین و نور برای ظلمت های فتنه ها و چراغ هدایتی برای کسب نور و هدایت اند، خیر را از اولیای خود منع نکنند و دشمنان نتوانند در آن ها طمع کنند.

اگر از ما به نیکی یاد شود خوشحال و شادمان شوند، دل های آن ها مطمئن شده و چهره های آنان درخشنده می گردد و اگر از ما بدگویی شود دل های آن ها می گیرد، پوست و بدنشان می لرزد و چهره هایشان در هم فرو می رود. نصرت و یاری خود را در باره ما اظهار و نیّت و درون خود را آشکار سازند. با سرعت و جدّیت تلاش کرده، (ما را الگوی خود قرار می دهند و در مسیر خود) گام ها را بر جای پای ما نهند و به آنچه دستور می دهیم عمل می نمایند. رهبانیت (زهد و بی رغبتی به دنیا) در چهره آن ها آشکار است. آن ها شب را به روز و روز را به شب مانند دیگران پایان نمی دهند. آن ها از خداوند می خواهند که به وسیله ما مردم اصلاح شوند و خداوند ما را برای ضعفا و عامه مردم رحمت قرار دهد.

ای عبد اللَّه! اینان شیعیان و پیروان ما و از ما هستند و آن ها از حزب ما و اهل ولای ما می باشند.».(1)