در آستانه سلوک صفحه 297

عبرت و پندآموزی آغازی است که انسان از عاقبت آن می هراسد و (اندیشیدن در) فرجامی که، زهد و بی میلی به دنیا را در آغاز آن به وجود آورد. عبرت آموزی جز از اهل صفا و بصیرت انتظار نمی رود. خداوند می فرماید:

«... فَاعْتَبِرُوا یا أُولِی الْأَبْصار.»(1)

«ای دیده وران و صاحبان چشم بینا عبرت گیرید».

و نیز می فرماید:

«... فَإِنَّها لا تَعْمَی الْأَبْصارُ وَ لکِنْ تَعْمَی الْقُلُوبُ الَّتِی فِی الصُّدُورِ»(2)

«در حقیقت چشم ها (ی ظاهر) کور نیست بلکه دل هایی که در سینه است (و چشم های باطن) کور است.»

پس آن کس که خداوند به وسیله پندآموزی و عبرت گرفتن، دیدگان قلب او را بگشاید و چشم او را بینا سازد به حقیقت او را منزلتی رفیع و عظیم بخشیده است.»(3)

جابر گوید: محضر امام باقر علیه السلام شرفیاب شدم. حضرتش فرمودند:

«ای جابر! به خدا! محزون و دل گرفته ام!».

عرض کردم: قربانت، غم دل و اندوه شما چیست؟ فرمودند:

«ای جابر! به راستی دین خدا خالصانه و بی غش به دل هر کس درآید، دلش از غیر خدا روی گرداند و به او مشغول گردد. ای جابر! دنیا چیست و امید داری چه باشد؟ (که انسان برای آن اندوهگین باشد) مگر دنیا غیر از خوراکی که می خوری یا لباسی که می پوشی یا همسری که به او دستیابی، چیز دیگری است؟

1- 467. سوره حشر، آیه 2
2- 468. سوره حجّ، آیه 46
3- 469. مصباح الشریعه، ص 24، باب 34