در آستانه سلوک صفحه 360

لشکر ابرهه را به سوی صنعا حرکت دادند، در طول راه بسیاری از آن ها بر اثر زخم و غلبه ترس جان سپردند و خود نیز هنگامی که به صنعا رسید، گوشت های بدنش فرو ریخته و با وضع عجیبی جان سپرد.(1)

آن ها با آن همه لشکر و تجهیزات آمدند تا به پندار خود، خانه خدا را ویران سازند. ولی دست خداوند از آستین قدرتش بیرون آمد و با لشکری به ظاهر کوچک آن ها را درهم کوبید و ضعف و ناتوانی انسان مغرور را آشکار ساخت و خدای بزرگ قدرت خود را در برابر مستکبران و گردنکشان و زورگویان به عالی ترین وجهی نشان داد.

اهمیّت این حادثه به قدری بود که آن سال را «عام الفیل» نامیدند و مبدأ تاریخ عرب شناخته شد و در همین سال، مطابق مشهور پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه وآله تولّد یافته، جهان را به نور مبارکش منوّر ساخت.

قرآن مجید این داستان مفصّل را در چند جمله کوتاه و کوبنده و در نهایت فصاحت و بلاغت آورده است.

امیر مؤمنان علیه السلام می فرمایند:

«مَنْ تَبَصَّرَ فِی الْفِطْنَهِ ثَبَتَتْ لَهُ الْحِکْمَهُ. مَنْ ثَبَتَتْ لَهُ الْحکِْمَهُ عَرَفَ الْعِبْرَهَ. مَنْ عَرَفَ الْعِبْرَهَ فَکَاَنَّما عاشَ فِی الْاَوَّلِینَ».(2)

«هر کس در زیرکی و هشیاری بینا گردد، حکمت برای او پایدار ماند.

هر کس حکمت برایش ثابت و پایدار ماند، عبرت و اندرز آموزی را بشناسد، (و آن را به کار بندد)

هر کس عبرت را بشناسد، چنان است که در میان پیشینیان زندگی نموده است».