شناخت نامه حضرت خدیجه علیها السلام جلد 3 صفحه 143

مهم و مؤثر روانی و مردمی در جلوگیری از قانون گریزی و مرزشکنی و خودکامگی و خودسری است و از راه کارها و ابزارهای لازم برای ساختن جامعه و تمدن و محیط و شرایط و فضای اجتماعی و سیاسی و قضایی و اقتصادی مطلوب برای تأمین حقوق و حرمت و آزادی و امنیت انسان ها و باعث وجاهت و زیبایی و کرامت و آبروی فرد و جامعه و خانواده و نظام در برابر خدا، خویشتن، افکار عمومی و تاریخ است.

در کل حیا برای هر انسانی نیکو است، اما در بانوان و زنان نیکوتر و پسندیده تر است. این ویژگی شخصیتی در حضرت خدیجه (علیها السلام) نیز بسیار بارز و نمونه بود. آن بانو در زندگی شان در برخورد با نامحرم همیشه از پشت پرده و حجاب صحبت می کردند؛ حتی در جلسۀ خواستگاریشان، به نقل تاریخ از پشت پرده صحبت می کردند، مگر جایی که با اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) صحبت های آخر را کردند.(1)

از نمونه های دیگر عفت و حیا، مخصوصاً در شب هایی که اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) نبودند، این بود که شبی که به امر الهی چهل شب را دور از همسر خود بودند. نوشته شده که این بانو سرخود را در هنگام شب می پوشاندند و پردۀ در را می انداختند و در خانه را می بستند. (2) این ها همه نشانه های عفت و حیا است، آن هم درزمان های جاهلیت و تیره و تاریک که چنین رفتارهایی را نمی توان در شخصی سراغ گرفت.

از بارزترین نمونۀ حیا و وقار خدیجه (علیها السلام) را می توانیم در لحظات آخر زندگی شان پیدا کنیم. او در آن لحظه خود را از خدا طلبکار می دانست و نه از اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم). به همین خاطر از اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) خواست که دعایش را بدرقۀ راه او کند. از درگاه الهی برایش آمرزش بطلبد و قبل از به خاک سپردنش لحظاتی خود اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) در قبر او وارد و با نماز و دعایش آن جا را پر از برکت کند.